Op logé

Gisteren zijn we met de huurauto van Cambio met Zeena op bezoek geweest bij mijn ouders. De eerste tien minuutjes in de auto was ze héél ongerust: miauwen en zenuwachtig ronddraaien. We zijn om de 1,5 km gestopt om haar wat op haar gemak te stellen.  Ongelooflijk hoe zeer het aan mijn hart deed haar zo overstuur te zien. Ik word soft.

Eens dat ze met mijn teergeliefde wederhelft een compromis gesloten had dat ze met haar hoofdje uit de mand mocht, heeft ze de rest van de weg aandachtig naar de voorbijflitsende omgeving gekeken.

Daar aangekomen mocht ze mee in de slaapkamer, aangezien de rest van het huis niet voorzien is op een poezeke binnen te houden. Een extra kattenbak werd aangeschaft, ik had een klein potje kattengras mee en de reismand als instant-mandje en mevrouw was gelukkig.

Ze is toch geweldig hoor, hoeveel katten kun je zo overal mee naartoe nemen?

Ons mama heeft me onlangs nogal droog meegedeeld dat een huisdier altijd een ondergeschikt wezen aan de mens blijft: ”t is en blijft maar een kat hé’. Ik zie het iedereen in mijn omgeving denken. Ik vind dat superioriteitsgevoel misplaatst. Is het jou al opgevallen dat de meeste ergernissen die mensen ervaren bij dieren (of hun kinderen) meestal een oorzaak heeft bij hoe ze ermee omgaan?

Dus ik doe extra moeite voor mijn huisdier, waardoor die gezond en gelukkig is, waardoor onze relatie gezond en gelukkig is, waardoor ik gelukkig ben. Iedereen wint. En neen, dat is niet hetzelfde als verwennen of haar laten doen waar zij zin in heeft.

Gelijkaardige berichten: