De mooiste foto's van deze week

Na enkel haar kopje, nu ook haar pootje door het gat!

Mandje, zetel, tapijt, bed, 2 krabpalen... Madam verkiest de onderzet van de palm.

Zeena en ik hebben deze week zó-véél gedaan: een spurtparcour gebouwd (nodig: gang, 2 zetels aan begin en einde en een ledlampje), kippen gepest, babietjes in slaap gewiegd, geronkt, gevochten (Here is… the claw!) en geslapen.

Voor elke foto die geslaagd is, zijn er 10 mislukt en 100 niet getrokken. Gelukkig bestaat er zoiets als een fotografisch geheugen. Een vaak voorkomende scéne tijdens de afwas: zoezoe! ze doet het weer! – Aaargh, waar ligt mijn fototoestel? – Vluuuuug – Lap, z’is al weg – Laat het haar opnieuw doen!! En dan krijg je dus bovenstaande linkste foto: een poserende Zeena die nogmaals haar kopje samen met haar pootje door het kartonnen gat wurmt. Zie je ons er al onder staan?

In de lavabo heeft ze nog niet geslapen. Wel in de kleerkast, op de vensterbank, op de spoelbak van het wc en ook in de onderzet van onze enige grote plant. Ze duwt de plant dan gans opzij, zodat zij een banaanvormig plastieken bedje heeft om zeer gerieflijk een dutje in te doen.

Zo schattig.

De gewenning met de ouderlijke hond gaat traag. Voornamelijk omdat de hond in kwestie – heb ik het al gezegd ? – te hyper is.

Ze hebben al neus aan neus gestaan, maar hij wordt altijd te druk naar haar (en mijn) goesting, en dan grauwt ze. Gisteren was Troj in de living geraakt terwijl Zeena er flaneerde, en na een korte achtervolging deed Zeena haar SCARY CAT routine met een vleugje sproeisel. Troj hield direct meer afstand.

THAT’S MY GIRL! Go Go Go!

Troj op bezoek en weer hyper - Zeena heeft ontdekt dat hij niet kan klimmen. *nanananana, je kunt nét niet aan me aa-haan*

CRAZY DOG does things with my leg.

Boedha Zeena aanvaart het zachte kussentje om haar meditatie op de schoorsteenmantel aangenamer te maken.

Thuis had ik Zeena zo hoog mogelijk gezet; buiten het bereik van de springende, jankende, overenthousiaste pup. Ons mama vond het wel wat zielig, zo’n klein poesje op die koude steen, dus had ze er een klein schattig kussentje bijgelegd. Ik was al volop bezig over dat ze er nooit zou gaan opliggen, dat ze dat bij ons thuis niet doet, blablabla en mevrouw vlijt er zich halverwege mijn uitleg ronkend op neer. Ronkend.

Sta ik daar even mooi voor aap.

Allemaal te samen, en laten we het nooit meer vergeten:

Mama heeft altijd gelijk!

Tot volgende maand, ik vind het bloggen wel leuk.

Gelijkaardige berichten: