De aan-de-leiband-lopen training staat volledig in het teken van gewenning. Verleden week zijn we twee keer met haar gaan wandelen terwijl ze in de draagtas zat en gisteren heb ik haar nog eens twee keer een minuutje of 5 het harnasje aangedaan.

We zijn bijna een maand verder. Ze kijkt al niet meer op of om wanneer ik het harnasje aandoe. Ze springt vlot in de reismand, zelfs als we het haar niet vragen (je kunt al niet weten dat er lekkere brokjes liggen hé). De eerste keer dat ik met haar aan de les ben gaan wandelen, hebben we op drie kwartier ongeveer 10 meter afgelegt. Dat is ongeveer 5 meter in vogelvlucht.

De tweede keer ging al nét iets beter. Toen er een grote buurtkat kwam hallo zeggen, was ze nog enigszins nieuwsgierig naar. Maar de wandeling was gedaan toen er een kleine teckel haar richting uitkwam.  Ze kroop weg in een haag, de interesse van de slome hondeigenaar opwekkend. Mét de blaffende teckel bleven ze op een 5-tal meter staan gapen terwijl ik maar probeerde om haar met lieve woordjes uit de haag te krijgen. Sleuren durfde ik niet, zie dat ze zich uit het harnasje kon wurmen of dat ze gans agressief/bang zou worden. Dat zou de gewenning niet ten goede komen. Anyhoe, een mens voelt zich op zo’n momenten redelijk idioot.

Deze avond was de derde keer. Ze zette zich al klaar aan de voordeur toen ik het haar vroeg. Harnasje aan en dit keer zonder mand, énkel les naar buiten.

Het was haar/mijn dagje niet. Misschien trok ik het me teveel aan dat het zo traag ging, maar ze was heel onrustig en schrok van alles . Een half uur later waren we terug, een blokje rond waarbij ik haar voornamelijk gedragen heb, en groen meegeglimlacht met de  lacherige ‘een kat is daar toch niet voor gemaakt’ blikken van voetgangers.

We zetten morgen een stapje terug: met de tas richting bos en daar dan een kort toertje doen. Misschien kan ze zich dan meer op de uitdagingen concentreren ipv op de gevaren.

En zien minder mensen mij.

Gelijkaardige berichten: