Castratie goed verlopen

De krolse periodes zijn verleden tijd. Zeena’s voortplantingsorganen are no more!

Wat een avontuur – hoewel redelijk banaal in ervaring zal ik mijn best doen het zo onderhoudend mogelijk neer te schrijven.

Sinds gisterenavond kreeg Zeena geen eten meer. Omstreeks 5 uur deze nacht had ze daar schoon genoeg van, en werd ik onder luid miauw en “masserende” pootjes uit mijn bed gezet om naar haar lege eetbakje te komen kijken -grote zucht van mijn kant. Ze had zelfs alle kruimeltjes opgegeten – dat doet ze anders nooit . Ik liet me niet vermurmen en gaf haar een GROTE kom gans gevuld met heerlijk water, deed de deuren toe en ging verder slapen – gni.

Het afzetten bij de dierenarts was wel een beetje emotioneel te noemen. De dierenartse zelf is een vrouw met een scherpe geest, snelle tong en een drukke agenda. Maar een groot hart voor dieren, want Zeena is daar haar “lieveke”. Mensen die mijn kat een lieveke noemen, kunnen natuurlijk niets meer mis doen. Swat, op 5 minuten stond ik daar terug buiten na een ‘kat op tafel graag, even vasthouden, *prik* -  *verschrikte miauw*, voila, ik ga er goed voor zorgen, om 5 uur mag je haar komen halen’. Ik stond daar een volle 30 seconden voor de gesloten deur een beetje verward inwendig te ‘jammaja’-en, ‘ik heb nog geen afscheid kunnen nemen!’.  Met een klein hartje terug naar huis en daar geprobeerd om het afwezige nieuwsgierige spook niet te missen.

Om twee na vijf (het verkeer was druk) stond ik in de wachtzaal aangezien de dierenarts nog met andere bezoekers bezig was. En vijf seconden daarna stond ik voor Zeena haar recuperatiekooi aangezien het er weergalmde van haar ‘ik voel mij diepongelukkig, doe er iets aan’-miauwtjes.

Het was een filmmomentachtig weerzien. Stel het u in slow-motion voor: ik, ridderes in nood met wapperende haren, snel toe onder het zachtjes koeren van haar naam. Zeena, jonkvrouwe in nood, antwoordt met een even zacht ge-Prrr. Ik zoek de kooitjes af, tot ik haar zielige hoofdje herken, en met mijn vingers doorheen de tralies reik ik om haar kopje te strelen terwijl ze haar pootje zachtjes op mijn hand legt. Haar nageltjes schrapen even over mijn huid, als om me te laten delen in haar pijn.

Ontroerend – écht.

Het wachten heeft daarna wel lang geduurd. Het ding is dat ik niet wist of ze wel gepakt mocht worden, anders had ik haar er direct onmiddellijk uitgehaald. Na een minuutje of 5 keek Zeena me misprijzend aan en ging dan achteraan de kooi in een hoopje liggen. Met haar rug naar mij. *slik*  Ik kreeg het haar niet uitgelegd.

Schoon het moment waarop ze haar eerste stapjes buiten de kooi mocht zetten, zo onder het toeziend oog van de dierenartse. Alles was goed verlopen en ik mocht mijn babieke direct mee naar huis nemen.

Babieke. Tsk. Háár woorden. ’s Toch een beetje denigrerend e. Ik beschouw mezelf als een normale bezorgde huisdierbezitter. Ik heb absolúút geen overschot aan moederinstinct dat ik bij gebrek aan bengels ventileer op een onozel huisdier.

Neen, effe serieus, die toespelingen da’k mijn kat teveel als een suggoraatbaby behandel hoor ik meer en meer. En dat het niet de bedoeling is dat je daar zoveel geld (meaning kwaliteitseten, dierenarts – een poes castreren kost trouwens zo’n 120€, krabpalen en speelgoed) moet aan uitgeven. Wat maakt mijn hobby anders dan muziek verzamelen, motors of auto’s aankopen of elke maand een permanent laten zetten? Ik krijg van mijn hobby tenminste liefde terug – jaja, mens-dier interactie waarbij er op een objectieve manier genegenheid kan herkend worden. Da’s toch onbetaalbaar!

En daarbij, ze maakt me altijd aan het lachen.

Dus ja, ik behandel Zeena dan wel als een volwaardig lid van ons gezin, maar ik wéét dat ze een kat is, met katteninstincten, voordelen, gebreken en wensen. Dat ik er tegen praat bv. komt op veel mensen nogal belachelijk over. ‘t Ding is natuurlijk dat het niet zoveel uitmaakt wat je zegt, maar eerder de toon waarop. ‘t Is gemakkelijker voor mij om mijn bedoelingen aan haar duidelijk te maken door dit met stemintonaties te doen. Voor zover ik weet is er nog geen studie die aantoont dat een kat gelaatsuitdrukkingen of lichaamstaal kan interpreteren. Een boze, gebiedende, troostende of gerustellende stem daarentegen wel.

Dat effe tussendoor

Ondertussen maakt ze het goed. Ze heeft al gemerkt dat op tafel springen niet meer gaat, heeft al veel gegeten en gedronken, en strompelt van de ene slaapplaats naar de andere om wat dutjes te doen.

De komende dagen mag ze niet teveel aan de wonde likken en zeker niet zot doen en springen. Ik weet nog niet goed hoe ik dat laatste gedaan zal krijgen. Ik heb geen kooi.

Veel beterschapsgroetjes zal ze ten zeerste appreciëren

Gelijkaardige berichten: