Exit plantenbak
2011 January 22
Zeena, pluizige oogappel, ronkende schattebout.
We gaan het anders moeten doen. Ik weet dat je er erg op gesteld bent, maar het kan zo niet langer. Dit is mensonwaardig. Slordig. Vuil.
Binnen enkele ogenblikken stofzuig ik voor de laatste keer je speelgoed op, en vervolgens vliegt hij buiten. Ik weet het, je slaapt er héél de dag in, het moedige vetplantje als hoofdkussen gebruikend. Je gebruikt het sprietje gras als camouflage om vogeltjes te besluipen. En nu en dan vind je het HEMELS om al de grond in de bak, naar buiten te krabben. De aarde als ongevaarlijke vijand.
Maar – het is gedaan. Ik maak van mijn hart een steen. Het moet. Het is niet meer leefbaar. Het is zo percies dat er hier 20 kindjes wonen die elke dag in de zandbak spelen en hun voeten niet vegen als ze binnen komen. O-ver-al ligt aarde. Mijn wit tapijt ziet gemiddeld meer bruin dan wit. Mijn mama valt gegarandeerd flauw als ze onaangekondigd op bezoek zou komen.
Gelukkig zijn katten lichaamlijk niet in staat een pruillip te trekken.
En met een beetje geluk, is de rust voldoende om eindelijk eens die veldbloemen te laten groeien die ik erin gezaaid heb. Het idee van een plantenlounch was leuk, maar ik kan geen grond meer zien!
One Response
leave one →
Hihi Zeena is een echte smeerpoes zo te zien. Gelukkig dat ze geen lip kan trekken, want ik ben er zeker van dat ze het anders zou doen.
groetjes