Zeena staat er niet om bekend aanhankelijk of knuffelachtig te zijn. Verleden weekend had ze een dag bij mijn ouders gelogeerd en toen ze thuis kwam, viel het toch op dat ze al wat dichter bij ons kwam slapen én dat ze het wel heel lang toeliet dat ze gestreeld werd.

Gni! Ze miste ons dus ook, zo’n klein beetje.

Slapen op de schoot heeft ze nog nooit gedaan. Soms naast Tom zijn hoofd – omdat die zich amper verdraait in bed, terwijl ik eerder ‘trash’. Gelukkig is er de gevlochten mand die zalig ligt en als we voorzichtig genoeg zijn, mag een hand als extra dekentje dienen.

Zolang dat die verrekte flits maar op een afstand blijft