Tussen kunstvoorwerpen door manoeveren

Overal inkruipen

En het mag echt wel gezegd zijn: in de 12 maanden dat ze nu in ons appartementje heeft rondgelopen, heeft ze nog niets gebroken door er langs te wandelen.

Iets breken doet ze alleen als ze op missie is. Om een pannenkoek tussen 2 borden uit  te stelen, of wanneer ze uit onze glazen drinkt, of tijdens de jacht op een vliegje  dat zich in een bloempot verstopt.

Voorlopig heeft ze nog niets kapot gedaan (klopklop), maar nu en dan heb ik me wel een mislukte katteneigenaar gevonden. Gelukkig kan er met het meeste dat ze doet wel gelachen worden. Tijd voor De meest Genante Op-Bezoek-momenten.

- in de bergkast wegkruipen om te slapen, net wanneer ik wil vertrekken – en haar niet kunnen pakken zonder heel de kast uit te laden

- de weg naar buiten vinden doorheen 4 kamers om zich dan onder een auto verstoppen – *als ik een kat was, waar zou ik naartoe gaan?*

- iemand begroeten met een snuffel, gevolgd door een geeuw-strek-krab… Op de mens z’n been –

- via een open dakraampje op het dak willen kruipen – “maar daar is niet eens een vensterbank?!”

- de keukenkraan beginnen lekken omdat ze dorst heeft

-  in de wasmand met propere was proberen te kruipen

- wanneer ze plukken haar achterlaat aan alles waar ze langswrijft

Maar over het algemeen gedraagt ze zich voorbeeldig – voor een kat.

Het vocht bleek helder en met wat extra antibiotica bleek het verhaal van korte duur. Haar hechting ziet er helemaal genezen uit en ze is weer even zot als ervoor.

Wat een avontuur – hoewel redelijk banaal in ervaring zal ik mijn best doen het zo onderhoudend mogelijk neer te schrijven.

Sinds gisterenavond kreeg Zeena geen eten meer. Omstreeks 5 uur deze nacht had ze daar schoon genoeg van, en werd ik onder luid miauw en “masserende” pootjes uit mijn bed gezet om naar haar lege eetbakje te komen kijken -grote zucht van mijn kant. Ze had zelfs alle kruimeltjes opgegeten – dat doet ze anders nooit . Ik liet me niet vermurmen en gaf haar een GROTE kom gans gevuld met heerlijk water, deed de deuren toe en ging verder slapen – gni.

Het afzetten bij de dierenarts was wel een beetje emotioneel te noemen. De dierenartse zelf is een vrouw met een scherpe geest, snelle tong en een drukke agenda. Maar een groot hart voor dieren, want Zeena is daar haar “lieveke”. Mensen die mijn kat een lieveke noemen, kunnen natuurlijk niets meer mis doen. Swat, op 5 minuten stond ik daar terug buiten na een ‘kat op tafel graag, even vasthouden, *prik* -  *verschrikte miauw*, voila, ik ga er goed voor zorgen, om 5 uur mag je haar komen halen’. Ik stond daar een volle 30 seconden voor de gesloten deur een beetje verward inwendig te ‘jammaja’-en, ‘ik heb nog geen afscheid kunnen nemen!’.  Met een klein hartje terug naar huis en daar geprobeerd om het afwezige nieuwsgierige spook niet te missen.

Om twee na vijf (het verkeer was druk) stond ik in de wachtzaal aangezien de dierenarts nog met andere bezoekers bezig was. En vijf seconden daarna stond ik voor Zeena haar recuperatiekooi aangezien het er weergalmde van haar ‘ik voel mij diepongelukkig, doe er iets aan’-miauwtjes.

Het was een filmmomentachtig weerzien. Stel het u in slow-motion voor: ik, ridderes in nood met wapperende haren, snel toe onder het zachtjes koeren van haar naam. Zeena, jonkvrouwe in nood, antwoordt met een even zacht ge-Prrr. Ik zoek de kooitjes af, tot ik haar zielige hoofdje herken, en met mijn vingers doorheen de tralies reik ik om haar kopje te strelen terwijl ze haar pootje zachtjes op mijn hand legt. Haar nageltjes schrapen even over mijn huid, als om me te laten delen in haar pijn.

Ontroerend – écht.

Het wachten heeft daarna wel lang geduurd. Het ding is dat ik niet wist of ze wel gepakt mocht worden, anders had ik haar er direct onmiddellijk uitgehaald. Na een minuutje of 5 keek Zeena me misprijzend aan en ging dan achteraan de kooi in een hoopje liggen. Met haar rug naar mij. *slik*  Ik kreeg het haar niet uitgelegd.

Schoon het moment waarop ze haar eerste stapjes buiten de kooi mocht zetten, zo onder het toeziend oog van de dierenartse. Alles was goed verlopen en ik mocht mijn babieke direct mee naar huis nemen.

Babieke. Tsk. Háár woorden. ’s Toch een beetje denigrerend e. Ik beschouw mezelf als een normale bezorgde huisdierbezitter. Ik heb absolúút geen overschot aan moederinstinct dat ik bij gebrek aan bengels ventileer op een onozel huisdier.

Neen, effe serieus, die toespelingen da’k mijn kat teveel als een suggoraatbaby behandel hoor ik meer en meer. En dat het niet de bedoeling is dat je daar zoveel geld (meaning kwaliteitseten, dierenarts – een poes castreren kost trouwens zo’n 120€, krabpalen en speelgoed) moet aan uitgeven. Wat maakt mijn hobby anders dan muziek verzamelen, motors of auto’s aankopen of elke maand een permanent laten zetten? Ik krijg van mijn hobby tenminste liefde terug – jaja, mens-dier interactie waarbij er op een objectieve manier genegenheid kan herkend worden. Da’s toch onbetaalbaar!

En daarbij, ze maakt me altijd aan het lachen.

Dus ja, ik behandel Zeena dan wel als een volwaardig lid van ons gezin, maar ik wéét dat ze een kat is, met katteninstincten, voordelen, gebreken en wensen. Dat ik er tegen praat bv. komt op veel mensen nogal belachelijk over. ‘t Ding is natuurlijk dat het niet zoveel uitmaakt wat je zegt, maar eerder de toon waarop. ‘t Is gemakkelijker voor mij om mijn bedoelingen aan haar duidelijk te maken door dit met stemintonaties te doen. Voor zover ik weet is er nog geen studie die aantoont dat een kat gelaatsuitdrukkingen of lichaamstaal kan interpreteren. Een boze, gebiedende, troostende of gerustellende stem daarentegen wel.

Dat effe tussendoor

Ondertussen maakt ze het goed. Ze heeft al gemerkt dat op tafel springen niet meer gaat, heeft al veel gegeten en gedronken, en strompelt van de ene slaapplaats naar de andere om wat dutjes te doen.

De komende dagen mag ze niet teveel aan de wonde likken en zeker niet zot doen en springen. Ik weet nog niet goed hoe ik dat laatste gedaan zal krijgen. Ik heb geen kooi.

Veel beterschapsgroetjes zal ze ten zeerste appreciëren

Nooit verwacht haar dit arsenaal van geluidjes te horen voortbrengen. Van schattige binnenhuistijger ontpopt tot zenuwachtige, klagende madam die bij de minste aanraking haar poep aanbiedt. Haar gedrag is volledig veranderd, ze eet nog amper, is véél aanhankelijker maar tegelijkertijd minder aanwezig, spelen en jagen krijgt echt geen aandacht meer. Kort slapen, opstaan, ijsberen en miauwen, klagen, janken.

Rollen en kruipen over de grond, en alles waar ze kopjes aan kan geven moet eraan geloven: schoenen, handtassen, planten, glazen deur, hendel voor de bureaustoel hoger te zetten, gordijn, …

Deze week is ze daarom ’s nachts verbannen geweest naar de living. Op die manier konden er twee deuren toe en met oorstopjes in hoorde ik haar bijna niet meer. Neen, we kunnen haar niet buiten laten rondlopen; en dan nog, alsof ik haar in deze staat wil laten loslopen tussen al die katers in de buurt. Allez, stel u voor, zo’n onschuldig dutske die zich al te gratuit zou zitten verkopen. Over m’n lijk.

Serenades hebben we nog niet gehad, omhoogkijkend bezoek al wel.

Zeven tot 14 dagen. We zitten aan dag 6.

Tom is er ’s maandag mee naar de dierenarts gegaan – we waren niet helemaal zeker dat het krolsheid was, want ze vertoonde de eerste twee dagen vooral ongerustheid, zenuwachtigheid en veel klaaglijk miauwen.

’s Woensdag heb ik de knoop doorgehakt dat we haar gaan laten castreren. Castreren, niét steriliseren. Bij sterilisatie wordt de voortplanting onmogelijk gemaakt door de eileider of zaadleider af te binden of door te knippen. Dit is een vrij permanente anticonceptie bij mensen. Bij castratie worden de voortplantingsorganen weggehaald – bij een kater de testikels en bij een poes de eileiders en de baarmoeder. Dit laatste heeft als voordeel dat de hormoonproductie verdwijnt, waardoor de voortplantingsdrang ook verminderd. Maw geen krolse periodes meer.

We kijken er na -ocharme- 6 dagen naar uit. Volgende week vrijdag om 10 uur mag ik haar bij de dierenarts gaan achterlaten. Eventueel met een dekentje.

Ik probeer mezelf te overtuigen van het nut voor Zeena om haar buik open te laten rijten en er een deel organen uit te laten slurpen. Ze zal misschien nooit het plezier hebben van een eigen nestje ter wereld te brengen, en er zullen nooit kleine Zeenatjes in mijn living ronddartelen – maar ze zal zich tenminste een heel jaar goed in haar vel voelen in plaats van 8 weken op een jaar als een nymfomane borstel over de vloer te kruipen.

Maar ik voel er me toch niet zo goed bij. Zucht.

• minder diarree of verstoppingen
• het vangen van een prooi groter dan een lieveheersbeestje
• 2m vertikaal diagonaal muurklimmen
• minder snurken

Ik begon door te krijgen dat Zeena zich aan het vervelen was. ‘k Heb haar 5 keer met het stokje gemotiveerd gekregen om vliegensvlug op de slaapkamerkast te spurten en van daar op het bed te springen. Daarmee was ze toch al wat energie kwijt.

Een half uurtje later viel ze in herhaling. Dan heb ik maar de klimpaal geïnstalleerd op de keukentafel. Een groot succes!! Ze heeft er zich de rest van de avond op uitgeleefd.

Als ik vroeger al een ochtendritueel had, kon je dat samenvatten als ‘op 10 minuten uit bed-wassen-kleden-iets voor ontbijt inpakken-vertrekken’ – veel gehaast om zo lang mogelijk te kunnen slapen.

Maar sinds de kat er is, komt Zeena me een kwartiertje voor de wekker ronkend in mijn neus bijten. Drie keer tot ik niet meteen terug in slaap val. En dan komt ze eens een kopje geven, en eventueel drinkt ze eens van mijn nachttafelwatertje. Vervolgens  gaat ze mee naar de badkamer en vlijt ze zich neder in de wasbak.

Alles kan tegenwoordig niet lang genoeg duren. Daarvoor kom ik met plezier uit mijn bed

A la ‘Things on my cat’ -

Het idee is om regelmatig in het herfstweer te gaan wandelen, zodat ze in de winter niet moet binnen zitten en dat we haar geen truitje moeten beginnen aantrekken.

In alle mogelijke houdingen.

Het gras is niet bestand tegen deze behandeling & ik faalde in het fatsoeneren met een schaar, waarna ik maar besloten heb het opnieuw in te zaaien.

Het ziet er niet uit. Zeena vindt het leuk om met haar pootje in het losse zand te dabben.

Zeena snurkt trouwens. En als ze droomt, droomt ze luidruchtig. Met trekkende pootjes en happende kaakjes. Zo grappig.

Picasa voor alle foto’s die ik leuk vind om te bewaren en A3 kleuren posters die ik met plakband overal aan de muren kan hangen. Voor 75 cent.

Zeena in keramische schaal - poster

En dus ook de foto van Zeena in de keramische schaal. Die heeft een speciaal plaats op de kast gekregen waar we ze altijd kunnen zien. Ahjah, want Zeena zelf zien we immers niet dagelijks .

Zeena zelf begreep er niet veel van toen ze die andere kat in ‘t oog kreeg. Ze begon ernaar te staren, bestudeerde haar van alle kanten en ging er uiteindelijk aan snuffelen. Zelfs haar spiegelbeeld heeft ze nog nooit zoveel aandacht gegeven

Hey! Who are You!