This idea was received from a fellow cat lover named Larraine:
“I was in cat rescue for about 25 yrs and have always tried to contain my cats with all manner of enclosures, netting you name it.  A while ago I was watching as one of my cats tried to stay on my kitchen counter when she lost her grip on the smooth edge.  I had a lightbulb moment.  A smooth rounded cap on an existing fence is all that’s needed!!   I bought several of those white PVC pipes ( the ones without holes in them) they use for sewer or water, that come in diameters of 3″ to 5″ and will fit over almost any fence railing once you split them in half lengthways one $11 pipe will cap 20 ft of fence. Just drill a few holes on either side and screw it to the railing.  The cats cannot get over it!!!  Also keeps raccoons out, as long as you don’t have trees they can use.”

From CatStuff

Keiinteressant!

Want Zeena heeft de neiging op mijn terrasballustrade te springen en nu en dan haar grip te verliezen. En dan valt ze van ‘t eerste verdieping naar beneden, met alle gevolgen van dien.

PVC is geen milieuvriendelijk materiaal. Gelukkig zijn het milieuvriendelijke alternatieven steeds beter verkrijgbaar: polybuteen (PB), polypropeen (PP) of polypropeen co-polymeer (PPC).

Weet nog niet waar ik het ga vinden – maar alvast interessant!

Met Zeena onder mijn arm richting zee en 4 uur en heel wat frustratie later goed aangekomen. Ik kon niet spreken van een geslaagd experiment. Er is écht geen alternatieve weg naar de Westhoek, die niet het stuk E40 tussen Brussel en Gent omvat. Ik had beter daar nog een uur in de file gestaan, want de afslag voor Aalst richting Dendermonde langs Brakel en Oudenaarde richting Kortrijk naar Veurne… Manmanman, wat een kutbaan. En als het een deftige baan was, was er file. ZELFS daar. Ahjah, want bij prachtig weer moeten de boeren immers dringend hun grote, trage landbouwmachines van het ene veld naar het andere rijden. Via die ene, deftige baan.

Aangekomen, uitgepakt en dan HOERA met Zeena richting zee. Het was werkelijk prachtig weer, maar mevrouw kan echt niet tegen de stank van alle hondige viervoeters die de duinen tot hun persoonlijke pisbak maken. En de wind in haar oortjes stoorde. Kent iemand oorbeschermers voor katten?

Het appartement herkende ze ergens wel, en het liefst van al ligt ze in de pompbak. Die heeft de perfecte inhoud.

’s Morgens zijn we opnieuw naar het strand getrokken, maar daar begon ze al na een kwartiertje luid blijk te geven van opperst ongenoegen. Ze was hier niet graag en of ik haar direct-onmiddellijk-zonder stoppen naar een betere locatie kon versleuren. Heb jij al eens op het strand een meisje met een klaaglijk miauwende kat in een zak zien wandelen – neen? De ganse populatie op het strand blijkbaar ook niet, aan hun opmerkingen te horen. Voelde me lichtjes bestaard.

Al klaag ik niet. Het is hier prachtig weer

Al zijn er toch hindernissen die ze niet graag neemt: voorbij een parkeerplaats lopen bv. Die open ruimte kan onze agorafoob niet zomaar oversteken, in plaats daarvan blijft ze tegen de muren lopen. Van auto’s, bussen en brommers heeft ze helemaal geen schrik maar nu en dan lopen er toch mensen rond die haar gans doen verstijven: een man die naast zijn fiets loopt, een mevrouw met een ritselende rok, een jonge gast met een koptelefoon, …

Het parkje zelf is eigenlijk eerder wat appartementsgroen, een oase tussen de appartementsblokken. We kennen er ondertussen al elke struik, boom en graspol. Zeena blijft er even geïnteresseerd bij

Een bewoonster kwam overlaatst vragen hoe we haar dat toch geleerd hebben – want haar kitten van 7 weken die bleef enkel zitten wanneer haar een leiband omgedaan werd. Voor anderen die een gelijkaardige vraag hebben, is het belangrijkste toch om te weten dat het aanleren gewoon veel geduld en tijd vraagt. En wij zijn er pas bij 3 maand mee kunnen beginnen.

We hebben haar eerst laten wennen aan het harnasje (een nekbandje alleen vind ik te onveilig), gewoon in huis. Daar dan een koortje aan vast. Gaan wandelen met haar in de draagtas en haar laten wennen aan het straatlawaai. Met haar gaan ’staan’ aan de leiband in een doodlopende straat. En dan langzaam opbouwen en minder oppakken. Ik heb haar ook nooit gestraft tijdens de wandelingen. Als ze niet braaf was, nam ik haar gewoon in mijn armen (vindt ze al hatelijk genoeg). En tjah, nu en dan moet je haar gaan ontwarren uit een voortuintje.

Op de bewuste morgen was ik namelijk én alleen thuis, én om half zes wakker. Ik liet haar, zoals altijd,  op het terras om een luchtje te scheppen terwijl ik slaperig energie verzamelde voor ik aan m’n ochtendritueel begon. Om kwart na zes hoor ik haar met veel gekrabbel naar beneden vallen. De hoogte van 3 meter is voor haar geen probleem, dus ik was eerder lastig dan ongerust toen ik haar met een zwiepende staart beneden in het gras ontdekte.

5 Minuten later stond ik -aangekleed- onderaan het terras haar te zoeken. Geen Zeena te bespeuren. Een uur later had ik de buurt in een straal van 200 meter zitten doorzoeken. Niet evident in een apartementenwijk en met een appartement waar je (als mens) niet kunt omlopen. Halverwege begon het te regenen, goed voor Zeena omdat dat haar niet zal motiveren om verder van huis weg te gaan, maar wel slecht voor mijn humeur… Om half 9 had ik in de buurt posters opgehangen om voorbijgangers in te schakelen in het ontdekken waar het poezebeest zat.

Beter te vroeg dan te laat zeker? Binnen 2 uur had ik al vermist posters verspreid. Gni.

Om kwart voor 10 arriveerde mijn teergeliefde wederhelft, door me wakker gebeld om me te komen bijstaan in de zoektocht. Tijdens het parkeren van z’n auto, ontdekt hij haar bij het afvalkot aan de voorkant van het gebouw, wree nat, vuil en smerig, rustig zittend het verkeer gaandeslaand.

Hoera!

Haar watertraining kwam meteen van pas. Ik moest dringend naar het werk vertrekken en veel geduld had ik na 4 uur miserie niet meer, dus het kwam goed uit dat ze niet paniekerig of boos werd toen ik haar een express douche gaf. Ze vond het niet plezant, maar leek wel tevreden toen ze een propere vacht kon beginnen drooglikken.

Gewassen na het avontuur. Niet super happy, maar wel proper.

Moraal van het verhaal: de tapijt oplossing van de terrasballustrade is verwijderd omdat die te gemakkelijk kan los schieten. Een andere oplossing heb ik nog niet, maar het gaat er wel een worden waardoor ze er niet meer op kan. Want ‘t is niet dat ze wilt ontsnappen, ze glijdt domweg uit.

En ik vind het helemaal niet leuk om te weten dat ze ergens op straat rondloopt. Hoewel het voor de meeste mensen waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is, maakte het mij verschrikkelijk ongerust. De gevaren van het stadsverkeer, meer ervaren en misschien agressieve straatkatten, mensen met slechte bedoelingen… Op zo’n momenten gingen alle rampscenario’s door mijn hoofd. Blij dat ze terug is.

Ik vond het ook wat ambetant omdat het nog duidelijker was dat de kat met mij wandelt . Bij deze staat een extra rollesje van 10 meter op het verlanglijstje.

Gelukkig had ze dan maar twee uur stil te zitten. In haar reismand. In een zaal vol enthousiaste ouders die in stille bewondering naar de toneelopvoering van de kindjes aan ‘t kijken waren . Achteraf had toch 1 iemand haar enkel miauwtje gehoord – een beetje bewondering voor haar geduld apprecieerde z/we wel.

Eens gearriveerd op de eindbestemming was ze lichtelijk overdonderd – mijn ganse familie in 1 living komt nogal geconcentreerd over. Maar gelukkig bleken de twee katten des huizes complete watjes te zijn, zodat ze door hun achterna te zitten ( ) toch wat zelfvertrouwen verkreeg. Onze lieve Zeena, de bully op het feestje, waar gaat dat naartoe.

Verder liet ze het zich welgevallen dat ze door jan-en-alleman onder de 12 jaar opgepakt en geknuffeld werd – de rest was niet snel genoeg en miste een zekere volharding om er gebukt achterna te hollen, I suppose.

Maar de kers op de taart waren alle kleinere knaagdieren die de familie daar vervolmaken. De cavia was niet enthousiast, hoewel veilig verstopt, maar de hamster was heerlijk nieuwsgierig. Ze hebben neuzeneus gedaan en Zeena heeft zelfs besloten dichterbij te komen door bovenop de kooi te gaan staan.

Soms denk ik waarschijnlijk te positief over die kat van me, want mijn eerste reactie bij haar enthousiasme was voornamelijk oooh kijk, ze wil vriendjes worden .

Al bij al een fantastisch geslaagde uitstap – we kunnen onze kat werkelijk overal mee naartoe nemen.

Dit is trouwens een compilatie van 2 foto’s waarbij ik telkens een andere kat scherpgesteld heb (je moet niet vragen hoe doodstil ze zaten). Moesh is ook verschrikkelijk moeilijk te fotograferen met dat zwarte kopje. Gelukkig kom je met beeldbewerkingssoftware al heel ver

Zeena begint vlotter te wandelen. Ik denk dat ze zeker een ganse kilometer op haar eigen pootjes gelopen heeft. In korte sprintjes. Vaak achteromkijkend alsof ze achtervolgt werd. Van de ene mogelijke verstopplaats naar de andere.

Het zelfvertrouwen komt nog wel. Hoop ik

Ze was niet al te gemotiveerd om haar pootjes nat te maken – eens tussen de duinen zag ze er de fun al wat meer van in. Graven in het zand, kauwen op het gras, staren naar de meeuwen, … Gniffel

De mooie kenmerken van de Noorse Boskat komen hier mooi uit: haar winterkraag, de pluimpjes aan de oren en natuurlijk de extreem volle staart. Ze heeft drie verschillende kleuren in haar vacht – tricolour wit, zwart en ros. Enkel vrouwtjespoezen kunnen drie kleuren hebben – genetisch bepaald.

• kattenbrokjes
• kattenbak met een laagje korrels
• reismand, harnasje en les
• de kartonnen doos waar ze graag in slaapt
• stuk tapijt dat dienst kan doen als krabpaal

Zeena was extreem gemakkelijk in de auto: heel de weg geslapen. Onze eerste wandeling op het strand hebben we kort gehouden – mevrouw werd extreem zenuwachtig van alle uitbundige honden. Ik kan me trouwens extreem ergeren aan al die uitwerpselen – zo’n toeristische bende kakt nogal wat bij elkaar.