Al zijn er toch hindernissen die ze niet graag neemt: voorbij een parkeerplaats lopen bv. Die open ruimte kan onze agorafoob niet zomaar oversteken, in plaats daarvan blijft ze tegen de muren lopen. Van auto’s, bussen en brommers heeft ze helemaal geen schrik maar nu en dan lopen er toch mensen rond die haar gans doen verstijven: een man die naast zijn fiets loopt, een mevrouw met een ritselende rok, een jonge gast met een koptelefoon, …

Het parkje zelf is eigenlijk eerder wat appartementsgroen, een oase tussen de appartementsblokken. We kennen er ondertussen al elke struik, boom en graspol. Zeena blijft er even geïnteresseerd bij

Een bewoonster kwam overlaatst vragen hoe we haar dat toch geleerd hebben – want haar kitten van 7 weken die bleef enkel zitten wanneer haar een leiband omgedaan werd. Voor anderen die een gelijkaardige vraag hebben, is het belangrijkste toch om te weten dat het aanleren gewoon veel geduld en tijd vraagt. En wij zijn er pas bij 3 maand mee kunnen beginnen.

We hebben haar eerst laten wennen aan het harnasje (een nekbandje alleen vind ik te onveilig), gewoon in huis. Daar dan een koortje aan vast. Gaan wandelen met haar in de draagtas en haar laten wennen aan het straatlawaai. Met haar gaan ’staan’ aan de leiband in een doodlopende straat. En dan langzaam opbouwen en minder oppakken. Ik heb haar ook nooit gestraft tijdens de wandelingen. Als ze niet braaf was, nam ik haar gewoon in mijn armen (vindt ze al hatelijk genoeg). En tjah, nu en dan moet je haar gaan ontwarren uit een voortuintje.

Ze was aan het nadenken wat voor kattenkwaad ze nog kon uithalen

Op de bewuste morgen was ik namelijk én alleen thuis, én om half zes wakker. Ik liet haar, zoals altijd,  op het terras om een luchtje te scheppen terwijl ik slaperig energie verzamelde voor ik aan m’n ochtendritueel begon. Om kwart na zes hoor ik haar met veel gekrabbel naar beneden vallen. De hoogte van 3 meter is voor haar geen probleem, dus ik was eerder lastig dan ongerust toen ik haar met een zwiepende staart beneden in het gras ontdekte.

5 Minuten later stond ik -aangekleed- onderaan het terras haar te zoeken. Geen Zeena te bespeuren. Een uur later had ik de buurt in een straal van 200 meter zitten doorzoeken. Niet evident in een apartementenwijk en met een appartement waar je (als mens) niet kunt omlopen. Halverwege begon het te regenen, goed voor Zeena omdat dat haar niet zal motiveren om verder van huis weg te gaan, maar wel slecht voor mijn humeur… Om half 9 had ik in de buurt posters opgehangen om voorbijgangers in te schakelen in het ontdekken waar het poezebeest zat.

Beter te vroeg dan te laat zeker? Binnen 2 uur had ik al vermist posters verspreid. Gni.

Om kwart voor 10 arriveerde mijn teergeliefde wederhelft, door me wakker gebeld om me te komen bijstaan in de zoektocht. Tijdens het parkeren van z’n auto, ontdekt hij haar bij het afvalkot aan de voorkant van het gebouw, wree nat, vuil en smerig, rustig zittend het verkeer gaandeslaand.

Hoera!

Haar watertraining kwam meteen van pas. Ik moest dringend naar het werk vertrekken en veel geduld had ik na 4 uur miserie niet meer, dus het kwam goed uit dat ze niet paniekerig of boos werd toen ik haar een express douche gaf. Ze vond het niet plezant, maar leek wel tevreden toen ze een propere vacht kon beginnen drooglikken.

Gewassen na het avontuur. Niet super happy, maar wel proper.

Moraal van het verhaal: de tapijt oplossing van de terrasballustrade is verwijderd omdat die te gemakkelijk kan los schieten. Een andere oplossing heb ik nog niet, maar het gaat er wel een worden waardoor ze er niet meer op kan. Want ‘t is niet dat ze wilt ontsnappen, ze glijdt domweg uit.

En ik vind het helemaal niet leuk om te weten dat ze ergens op straat rondloopt. Hoewel het voor de meeste mensen waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is, maakte het mij verschrikkelijk ongerust. De gevaren van het stadsverkeer, meer ervaren en misschien agressieve straatkatten, mensen met slechte bedoelingen… Op zo’n momenten gingen alle rampscenario’s door mijn hoofd. Blij dat ze terug is.

En ook:

Main Coon Kitten in de Animal Express

Z’n eerste reactie was eens heftig blazen, en vervolgens waren we tikkertje aan ‘t spelen door het gaas heen. Hij was zelfs voorzichtiger dan Zeena in het begin, geen enkel blijven haken van z’n nageltjes.

Ik ben niet voor impulsaankopen, maar ‘k heb wel spijt dat ik dit bazeke niet beter heb kunnen leren kennen.

Tussen kunstvoorwerpen door manoeveren

Overal inkruipen

En het mag echt wel gezegd zijn: in de 12 maanden dat ze nu in ons appartementje heeft rondgelopen, heeft ze nog niets gebroken door er langs te wandelen.

Iets breken doet ze alleen als ze op missie is. Om een pannenkoek tussen 2 borden uit  te stelen, of wanneer ze uit onze glazen drinkt, of tijdens de jacht op een vliegje  dat zich in een bloempot verstopt.

Voorlopig heeft ze nog niets kapot gedaan (klopklop), maar nu en dan heb ik me wel een mislukte katteneigenaar gevonden. Gelukkig kan er met het meeste dat ze doet wel gelachen worden. Tijd voor De meest Genante Op-Bezoek-momenten.

- in de bergkast wegkruipen om te slapen, net wanneer ik wil vertrekken – en haar niet kunnen pakken zonder heel de kast uit te laden

- de weg naar buiten vinden doorheen 4 kamers om zich dan onder een auto verstoppen – *als ik een kat was, waar zou ik naartoe gaan?*

- iemand begroeten met een snuffel, gevolgd door een geeuw-strek-krab… Op de mens z’n been –

- via een open dakraampje op het dak willen kruipen – “maar daar is niet eens een vensterbank?!”

- de keukenkraan beginnen lekken omdat ze dorst heeft

-  in de wasmand met propere was proberen te kruipen

- wanneer ze plukken haar achterlaat aan alles waar ze langswrijft

Maar over het algemeen gedraagt ze zich voorbeeldig – voor een kat.