Op de bewuste morgen was ik namelijk én alleen thuis, én om half zes wakker. Ik liet haar, zoals altijd,  op het terras om een luchtje te scheppen terwijl ik slaperig energie verzamelde voor ik aan m’n ochtendritueel begon. Om kwart na zes hoor ik haar met veel gekrabbel naar beneden vallen. De hoogte van 3 meter is voor haar geen probleem, dus ik was eerder lastig dan ongerust toen ik haar met een zwiepende staart beneden in het gras ontdekte.

5 Minuten later stond ik -aangekleed- onderaan het terras haar te zoeken. Geen Zeena te bespeuren. Een uur later had ik de buurt in een straal van 200 meter zitten doorzoeken. Niet evident in een apartementenwijk en met een appartement waar je (als mens) niet kunt omlopen. Halverwege begon het te regenen, goed voor Zeena omdat dat haar niet zal motiveren om verder van huis weg te gaan, maar wel slecht voor mijn humeur… Om half 9 had ik in de buurt posters opgehangen om voorbijgangers in te schakelen in het ontdekken waar het poezebeest zat.

Beter te vroeg dan te laat zeker? Binnen 2 uur had ik al vermist posters verspreid. Gni.

Om kwart voor 10 arriveerde mijn teergeliefde wederhelft, door me wakker gebeld om me te komen bijstaan in de zoektocht. Tijdens het parkeren van z’n auto, ontdekt hij haar bij het afvalkot aan de voorkant van het gebouw, wree nat, vuil en smerig, rustig zittend het verkeer gaandeslaand.

Hoera!

Haar watertraining kwam meteen van pas. Ik moest dringend naar het werk vertrekken en veel geduld had ik na 4 uur miserie niet meer, dus het kwam goed uit dat ze niet paniekerig of boos werd toen ik haar een express douche gaf. Ze vond het niet plezant, maar leek wel tevreden toen ze een propere vacht kon beginnen drooglikken.

Gewassen na het avontuur. Niet super happy, maar wel proper.

Moraal van het verhaal: de tapijt oplossing van de terrasballustrade is verwijderd omdat die te gemakkelijk kan los schieten. Een andere oplossing heb ik nog niet, maar het gaat er wel een worden waardoor ze er niet meer op kan. Want ‘t is niet dat ze wilt ontsnappen, ze glijdt domweg uit.

En ik vind het helemaal niet leuk om te weten dat ze ergens op straat rondloopt. Hoewel het voor de meeste mensen waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is, maakte het mij verschrikkelijk ongerust. De gevaren van het stadsverkeer, meer ervaren en misschien agressieve straatkatten, mensen met slechte bedoelingen… Op zo’n momenten gingen alle rampscenario’s door mijn hoofd. Blij dat ze terug is.

Een innige knuffel die ze kei-enthousiast onderging

Goddamn woman, get a grip and put me down!

Nooit verwacht haar dit arsenaal van geluidjes te horen voortbrengen. Van schattige binnenhuistijger ontpopt tot zenuwachtige, klagende madam die bij de minste aanraking haar poep aanbiedt. Haar gedrag is volledig veranderd, ze eet nog amper, is véél aanhankelijker maar tegelijkertijd minder aanwezig, spelen en jagen krijgt echt geen aandacht meer. Kort slapen, opstaan, ijsberen en miauwen, klagen, janken.

Rollen en kruipen over de grond, en alles waar ze kopjes aan kan geven moet eraan geloven: schoenen, handtassen, planten, glazen deur, hendel voor de bureaustoel hoger te zetten, gordijn, …

Deze week is ze daarom ’s nachts verbannen geweest naar de living. Op die manier konden er twee deuren toe en met oorstopjes in hoorde ik haar bijna niet meer. Neen, we kunnen haar niet buiten laten rondlopen; en dan nog, alsof ik haar in deze staat wil laten loslopen tussen al die katers in de buurt. Allez, stel u voor, zo’n onschuldig dutske die zich al te gratuit zou zitten verkopen. Over m’n lijk.

Serenades hebben we nog niet gehad, omhoogkijkend bezoek al wel.

Zeven tot 14 dagen. We zitten aan dag 6.

Tom is er ’s maandag mee naar de dierenarts gegaan – we waren niet helemaal zeker dat het krolsheid was, want ze vertoonde de eerste twee dagen vooral ongerustheid, zenuwachtigheid en veel klaaglijk miauwen.

’s Woensdag heb ik de knoop doorgehakt dat we haar gaan laten castreren. Castreren, niét steriliseren. Bij sterilisatie wordt de voortplanting onmogelijk gemaakt door de eileider of zaadleider af te binden of door te knippen. Dit is een vrij permanente anticonceptie bij mensen. Bij castratie worden de voortplantingsorganen weggehaald – bij een kater de testikels en bij een poes de eileiders en de baarmoeder. Dit laatste heeft als voordeel dat de hormoonproductie verdwijnt, waardoor de voortplantingsdrang ook verminderd. Maw geen krolse periodes meer.

We kijken er na -ocharme- 6 dagen naar uit. Volgende week vrijdag om 10 uur mag ik haar bij de dierenarts gaan achterlaten. Eventueel met een dekentje.

Ik probeer mezelf te overtuigen van het nut voor Zeena om haar buik open te laten rijten en er een deel organen uit te laten slurpen. Ze zal misschien nooit het plezier hebben van een eigen nestje ter wereld te brengen, en er zullen nooit kleine Zeenatjes in mijn living ronddartelen – maar ze zal zich tenminste een heel jaar goed in haar vel voelen in plaats van 8 weken op een jaar als een nymfomane borstel over de vloer te kruipen.

Maar ik voel er me toch niet zo goed bij. Zucht.

En kwas vervolgens geambeteerd omdat je moet inloggen om het filmpje rechtstreeks op Youtube te kunnen zien: adult content.

Dikke zever.

In alle mogelijke houdingen.

Het gras is niet bestand tegen deze behandeling & ik faalde in het fatsoeneren met een schaar, waarna ik maar besloten heb het opnieuw in te zaaien.

Het ziet er niet uit. Zeena vindt het leuk om met haar pootje in het losse zand te dabben.

Zeena snurkt trouwens. En als ze droomt, droomt ze luidruchtig. Met trekkende pootjes en happende kaakjes. Zo grappig.

Zeena heeft zich veilig verstopt achter een vuilnisbak

Deze keer zaten beide poezen binnen, en Moesh was hiermee veel minder gediend. Zeena was de opdringerige vriendelijkheid zelve. Achternalopen & staren is niet de beste taktiek wanneer de gastvrouw laag grommend en dreigend voortschrijdend haar gang probeert te gaan.

Maar Zeena geeft dus niet op. Ze blijft moedig Moesh haar gezelschap opzoeken en ik heb er alle vertrouwen in dat die uiteindelijk wel ontdooien zal (hoophoop).

Ik heb onlangs nog bijgelezen over dat katten in het wild amper actief elkaars gezelschap opzoeken, buiten poezen en hun kittens en tijdens de paringstijd. Dus het sporadisch introduceren van Zeena op Moesh’s terrein is helemaal niet natuurlijk, al hoop ik dat Moesh snel haar dominantie kan duidelijk maken, daardoor gerustgesteld wordt en dat het dan minder frustrerend is als Zeena in de buurt is.

De eerste stap daarin is gezet. Moesh heeft Zeena een flinke tik op de neus gegeven en Zeena heeft zich kittengewijs onderdanig op haar zij neergelegd.

Achteraf  was Zeena wel van slag. Ik heb erg moeten flemen eer ik in haar buurt mocht komen.

‘t Komt wel goed – ik heb er alle vertrouwen in

We zijn dit weekend gaan housesitten voor de ouders van mijn teergeliefde wederhelft, aangezien die voor het huwelijk van zijn broer in Hong Kong zitten (een verhaal op zich). We zijn daar door een administratief misverstand bijna gearresteerd door twee ijverige agenten die de woning kwamen controleren. Gelukkig kon mijn liefste de agent ervan overtuigen dat hij wel degelijk de zoon was (”jaja, ze zijn voor zoveel dagen weg, wij komen hier de tuin doen”) en na de strenge waarschuwing ‘we zullen het doorgeven aan ‘t bureau anders kunt ge ’s nachts wel eens voor verrassingen komen te staan’ was de kous af.

‘t Was wel wat vreemd dat hij niet eens zijn pas heeft moeten laten zien. Not very Social Engineering Proof. Onze zelfverzekerde en onverschrokken blik bleek authenticatie genoeg. Té wel weer een geluk dat ik niet besloot zot te doen door bij het zien van de politieauto gillend weg te lopen. In mijn hoofd heb ik er desondanks toch goed mee gelachen.

Zeena was AM-BE-TANT trouwens. Ze mocht voor de eerste keer heel het huis verkennen (niet vertellen tegen de ouders) en ze heeft overal het stof afgedaan, enkele aanstalten gemaakt om tevens de bovenkant van de gordijnen op hun sterkte te testen en voor de rest OVERAL haar neus tussengestoken. Ze dacht zelfs op de kast te springen, maar het vitrineglas had ze niet gezien.

Gelukkig dat ik dat allemaal vooral grappig vind. Ze is verder de meest brave kat ooit geweest. Stil, voorzichtig, geen nageltjes gescherpt aan lederen zetels en hier en daar de spinnen opgegeten.

De Pelikanen bij de ingang van het park

En het voordeel van ‘volwassen zijn’ is dat ik wel wat interessante weetjes bij elkaar gesprokkeld heb.

Boom bij de neushoorn

Heerlijk om die aan mijn kleine zusje te vertellen (gni). Op het meeste reageerde ze nogal skeptisch, en hier en daar herinnerde ik me de details niet – daarom doe ik het hier nog eens over, met Google ter ondersteuning

De Everzwijn Beer - dubbel zo groot als alle anderen

In het Oceanië gedeelte: de Helmkasuaris.

De kleine aapjes zitten vrij op hun eilandje.

Een giraf heeft een lange, beweeglijke tong om bij de sappige blaadjes te kunnen van de acacia’s. Acacia’s hebben zich zwaar bewapend tegen de giraf: scherpe dorens aan de bereikbare takken, een symbiose met mieren als hun persoonlijke lijfwacht en zelfs chemische oorlogsvoering waarbij aangevreten bladeren bitter worden en via de wind andere bladeren op de hoogte stellen van de aanval, zodat die ook bitter worden.

De giraffen

Een giraf heeft, net wij en de andere zoogdieren, 7 halswervels. Enkel de luiaardachtigen hebben er 9. Dit in tegenstelling tot een zwaan, die een veel beweeglijkere hals heeft met max. 24 halswervels. Vogels hebben 6 tot 24 halswervels.

De lange, starre nek van de giraf geeft verschillende problemen bij het drinken. Zo moeten ze gaan zitten of in spreidstand gaan staan, wat hun kwetsbaarder voor roofdieren maakt. Ook moet de bloeddruk extra geregeld worden wanneer hun hoofd 4 tot 5m30 meter naar beneden gaat.

In het Aziatisch gedeelte konden we de Gibbon in volle actie bewonderen.

Bij de Bonoboo’s zijn de vrouwtjes de baas, in tegenstelling tot de 4 andere grote mensapen: Chimpansees, Orang-oetans, Gorilla’s en Mensen. De gorilla’s zijn het dominantst, daar gaat een mannetje zelfs zo ver in het doden van de jongen van een vrouwtje om haar aan hem te binden.

Het was een heerlijke dag, maar ik kan niet wachten om de Zoo eens met een goed opgeleide gids te bezoeken. Want van de kinderachtige plakkaatjes alleen leert een mens niets bij. En wie is er geïnteresseerd in de stoffige Latijnse namen?

Terug thuis bij mijn eigen tijger

De aan-de-leiband-lopen training staat volledig in het teken van gewenning. Verleden week zijn we twee keer met haar gaan wandelen terwijl ze in de draagtas zat en gisteren heb ik haar nog eens twee keer een minuutje of 5 het harnasje aangedaan.

We zijn bijna een maand verder. Ze kijkt al niet meer op of om wanneer ik het harnasje aandoe. Ze springt vlot in de reismand, zelfs als we het haar niet vragen (je kunt al niet weten dat er lekkere brokjes liggen hé). De eerste keer dat ik met haar aan de les ben gaan wandelen, hebben we op drie kwartier ongeveer 10 meter afgelegt. Dat is ongeveer 5 meter in vogelvlucht.

De tweede keer ging al nét iets beter. Toen er een grote buurtkat kwam hallo zeggen, was ze nog enigszins nieuwsgierig naar. Maar de wandeling was gedaan toen er een kleine teckel haar richting uitkwam.  Ze kroop weg in een haag, de interesse van de slome hondeigenaar opwekkend. Mét de blaffende teckel bleven ze op een 5-tal meter staan gapen terwijl ik maar probeerde om haar met lieve woordjes uit de haag te krijgen. Sleuren durfde ik niet, zie dat ze zich uit het harnasje kon wurmen of dat ze gans agressief/bang zou worden. Dat zou de gewenning niet ten goede komen. Anyhoe, een mens voelt zich op zo’n momenten redelijk idioot.

Deze avond was de derde keer. Ze zette zich al klaar aan de voordeur toen ik het haar vroeg. Harnasje aan en dit keer zonder mand, énkel les naar buiten.

Het was haar/mijn dagje niet. Misschien trok ik het me teveel aan dat het zo traag ging, maar ze was heel onrustig en schrok van alles . Een half uur later waren we terug, een blokje rond waarbij ik haar voornamelijk gedragen heb, en groen meegeglimlacht met de  lacherige ‘een kat is daar toch niet voor gemaakt’ blikken van voetgangers.

We zetten morgen een stapje terug: met de tas richting bos en daar dan een kort toertje doen. Misschien kan ze zich dan meer op de uitdagingen concentreren ipv op de gevaren.

En zien minder mensen mij.

Gisteren heb ik wel de schrik van mijn leven gehad. Eer dat ik doorhad vanwaar dat bij-achtige gezoem kwam, zat Zeena het insekt al te besnuffelen.

*Geen paniek, katten zijn redelijk snugger*

Snel naar daar en vlak voor ik Zeena kon oppakken, had ze al gehapt naar het zoemend gevaar en zag ik het niet meer.

*Aargh! ‘t Zit in haar bek! Get it out! Get it out!*

Ze keek een beetje scheel, opende vervolgens haar bek en een bij vloog eruit. Ze begon nogal klaaglijk te miauwen en te kokhalzen. Manman, opeens had ik veel meer begrip voor ouders die iets met hun kinderen zien gebeuren. Ganse paniek!

Wringen om in haar keel te kunnen kijken en ondertussen maar proberen te bedenken wat de beste manier zou zijn om met deze noodsituatie om te gaan…

Bij = gif = uitzuigen… Hoe zuig je gif uit een kattenbek?
*no can do*

Bij mensen blijft de angel zitten – maar de bij zoemt lustig verder, dus de angel zit niet in haar mond.
*check*

Als er een allergische reactie is, dan zal haar keel opzwellen waardoor ze misschien niet meer kan ademen – *staar naar Zeena die rustig haar pootje schoonmaakt*.
*check*

Mmm, ze ziet er niet uit alsof ze pijn heeft. Wat eten voorzetten zodat ik zie of ze last heeft met eten… Geen probleem.
*check*

When in doubt, Google:

Hi I don’t think the bee will have caused any problems by being swallowed. I suspect it will have reached the stomach before it had a chance to do any damage and it will not have been able to implant its sting into the stomach lining. It would be more of a concern in the future if your kitty were simply to catch the bee or stinging insect in her mouth. It is possible for a sting to occur here. This would cause pain and possibly an urticarial reaction with swelling and puffiness around the face. If this is severe you should get her to the vet soon as it may cause swelling around the throat. This said, cats seem to be good at avoiding stings and I rarely treat them for this problem. Keep an eye on her now, I am sure she will be ok. Read more: http://www.justanswer.com/questions/14ywv-cat-ate-bee-today-harm#ixzz0LzsN0RMj

Zeena heeft nu en dan gekke bekken getrokken terwijl haar tong uit haar bek hing, maar voor de rest heeft ze niks overgehouden aan dit avontuur.

Pfieuw.