Uiteindelijk na wat wikken en wegen mezelf overtuigd om een experiment uit te voeren: met de kat naar de hondentrimmer.

Niet elke hondentrimmer doet ook andere huisdieren, dus ik heb geluk dat er in groot-Leuven een kattentrimster te vinden is: Hondenkapsalon Lientje, in Linden.

Het is een klein atelier, compleet met tafel en wasbak. Een kat kan ze niet op haar plaats houden, dus heb ik een uurtje lang Zeena overtuigd om op de tafel te blijven. De verzorging bestond uit kammen, kammen, plukken en nog eens kammen.

Ze heeft 3 soorten borstels, waarbij ze de middelste van de “goede” rechts gebruikte om de klitten mee uit te kammen.

Als tip raadt ze nog aan om daar een rekkertje door te weven, dan blijven de dode haren nog beter ‘plakken’. Ze had ook nog een borstel met mesjes, om de ondervacht mee te verwijderen, maar daar vind ik niet meteen een foto van. Het is ook iets dat niet verkocht wordt aan particulieren, domweg omdat je er te gemakkelijk mee in de huid snijdt.

Heel bizar, maar de alom populaire Furminator, is minder geschikt voor mijn kat, domweg omdat die te “grof” is, en haar bovenvacht mee verwijderd. Voor een herdershondvacht is het wel geschikt.

Tussen het kammen door, verwijderde ze al “plukkend” de ‘half’ vastzittende dode haren. Zo heeft ze nog heel veel haar verwijderd, maar Zeena vond dat een heel deel minder aangenaam (d’uh).

Een uur is wel lang voor een kat. Zeena was al snel geïrriteerd, en probeerde me op alle mogelijk manieren duidelijk te maken dat ze het echt wel welletjes vond. Miauwen, een mep geven, op mijn vinger kauwen. Maar ze is niet agressief geworden, en al helemaal niet angstig. Een succes.

Ze ziet er veel beter uit. En al een week geen klitten!

Zeena voor de trimbeurt bij de kattentrimster

Zeena na de trimbeurt

Zeena na de trimbeurt

Ik vind dat je het verschil op de foto’s eigenlijk niet goed ziet 

We gaan het anders moeten doen. Ik weet dat je er erg op gesteld bent, maar het kan zo niet langer. Dit is mensonwaardig. Slordig. Vuil.

Binnen enkele ogenblikken stofzuig ik voor de laatste keer je speelgoed op, en vervolgens vliegt hij buiten. Ik weet het, je slaapt er héél de dag in, het moedige vetplantje als hoofdkussen gebruikend. Je gebruikt het sprietje gras als camouflage om vogeltjes te besluipen. En nu en dan vind je het HEMELS om al de grond in de bak, naar buiten te krabben. De aarde als ongevaarlijke vijand.

Maar – het is gedaan. Ik maak van mijn hart een steen. Het moet. Het is niet meer leefbaar. Het is zo percies dat er hier 20 kindjes wonen die elke dag in de zandbak spelen en hun voeten niet vegen als ze binnen komen. O-ver-al ligt aarde. Mijn wit tapijt ziet gemiddeld meer bruin dan wit. Mijn mama valt gegarandeerd flauw als ze onaangekondigd op bezoek zou komen.

Gelukkig zijn katten lichaamlijk niet in staat een pruillip te trekken.

En met een beetje geluk, is de rust voldoende om eindelijk eens die veldbloemen te laten groeien die ik erin gezaaid heb. Het idee van een plantenlounch was leuk, maar ik kan geen grond meer zien!

Met dat ik een weekendje met maten weg ben, logeert Zeena opnieuw buitenhuis. Ik denk dat ze daarom een beetje boos kijkt.

En om een beetje aan te tonen dat er andere nog coolere hooverkatten bestaan:

Met Zeena onder mijn arm richting zee en 4 uur en heel wat frustratie later goed aangekomen. Ik kon niet spreken van een geslaagd experiment. Er is écht geen alternatieve weg naar de Westhoek, die niet het stuk E40 tussen Brussel en Gent omvat. Ik had beter daar nog een uur in de file gestaan, want de afslag voor Aalst richting Dendermonde langs Brakel en Oudenaarde richting Kortrijk naar Veurne… Manmanman, wat een kutbaan. En als het een deftige baan was, was er file. ZELFS daar. Ahjah, want bij prachtig weer moeten de boeren immers dringend hun grote, trage landbouwmachines van het ene veld naar het andere rijden. Via die ene, deftige baan.

Aangekomen, uitgepakt en dan HOERA met Zeena richting zee. Het was werkelijk prachtig weer, maar mevrouw kan echt niet tegen de stank van alle hondige viervoeters die de duinen tot hun persoonlijke pisbak maken. En de wind in haar oortjes stoorde. Kent iemand oorbeschermers voor katten?

Het appartement herkende ze ergens wel, en het liefst van al ligt ze in de pompbak. Die heeft de perfecte inhoud.

’s Morgens zijn we opnieuw naar het strand getrokken, maar daar begon ze al na een kwartiertje luid blijk te geven van opperst ongenoegen. Ze was hier niet graag en of ik haar direct-onmiddellijk-zonder stoppen naar een betere locatie kon versleuren. Heb jij al eens op het strand een meisje met een klaaglijk miauwende kat in een zak zien wandelen – neen? De ganse populatie op het strand blijkbaar ook niet, aan hun opmerkingen te horen. Voelde me lichtjes bestaard.

Al klaag ik niet. Het is hier prachtig weer

Zeena staat er niet om bekend aanhankelijk of knuffelachtig te zijn. Verleden weekend had ze een dag bij mijn ouders gelogeerd en toen ze thuis kwam, viel het toch op dat ze al wat dichter bij ons kwam slapen én dat ze het wel heel lang toeliet dat ze gestreeld werd.

Gni! Ze miste ons dus ook, zo’n klein beetje.

Een innige knuffel die ze kei-enthousiast onderging

Goddamn woman, get a grip and put me down!

Nooit verwacht haar dit arsenaal van geluidjes te horen voortbrengen. Van schattige binnenhuistijger ontpopt tot zenuwachtige, klagende madam die bij de minste aanraking haar poep aanbiedt. Haar gedrag is volledig veranderd, ze eet nog amper, is véél aanhankelijker maar tegelijkertijd minder aanwezig, spelen en jagen krijgt echt geen aandacht meer. Kort slapen, opstaan, ijsberen en miauwen, klagen, janken.

Rollen en kruipen over de grond, en alles waar ze kopjes aan kan geven moet eraan geloven: schoenen, handtassen, planten, glazen deur, hendel voor de bureaustoel hoger te zetten, gordijn, …

Deze week is ze daarom ’s nachts verbannen geweest naar de living. Op die manier konden er twee deuren toe en met oorstopjes in hoorde ik haar bijna niet meer. Neen, we kunnen haar niet buiten laten rondlopen; en dan nog, alsof ik haar in deze staat wil laten loslopen tussen al die katers in de buurt. Allez, stel u voor, zo’n onschuldig dutske die zich al te gratuit zou zitten verkopen. Over m’n lijk.

Serenades hebben we nog niet gehad, omhoogkijkend bezoek al wel.

Zeven tot 14 dagen. We zitten aan dag 6.

Tom is er ’s maandag mee naar de dierenarts gegaan – we waren niet helemaal zeker dat het krolsheid was, want ze vertoonde de eerste twee dagen vooral ongerustheid, zenuwachtigheid en veel klaaglijk miauwen.

’s Woensdag heb ik de knoop doorgehakt dat we haar gaan laten castreren. Castreren, niét steriliseren. Bij sterilisatie wordt de voortplanting onmogelijk gemaakt door de eileider of zaadleider af te binden of door te knippen. Dit is een vrij permanente anticonceptie bij mensen. Bij castratie worden de voortplantingsorganen weggehaald – bij een kater de testikels en bij een poes de eileiders en de baarmoeder. Dit laatste heeft als voordeel dat de hormoonproductie verdwijnt, waardoor de voortplantingsdrang ook verminderd. Maw geen krolse periodes meer.

We kijken er na -ocharme- 6 dagen naar uit. Volgende week vrijdag om 10 uur mag ik haar bij de dierenarts gaan achterlaten. Eventueel met een dekentje.

Ik probeer mezelf te overtuigen van het nut voor Zeena om haar buik open te laten rijten en er een deel organen uit te laten slurpen. Ze zal misschien nooit het plezier hebben van een eigen nestje ter wereld te brengen, en er zullen nooit kleine Zeenatjes in mijn living ronddartelen – maar ze zal zich tenminste een heel jaar goed in haar vel voelen in plaats van 8 weken op een jaar als een nymfomane borstel over de vloer te kruipen.

Maar ik voel er me toch niet zo goed bij. Zucht.

• minder diarree of verstoppingen
• het vangen van een prooi groter dan een lieveheersbeestje
• 2m vertikaal diagonaal muurklimmen
• minder snurken

Maar hoe cool was het toen Zeena zich -semi- onschuldig naast hem neervlijdde en hij nogal achterdochtig checkte of ze wel braaf voldoende afstand ging houden.

Da’s pas échte kerstsfeer se – tolerantie en liefde alom.