Het vocht bleek helder en met wat extra antibiotica bleek het verhaal van korte duur. Haar hechting ziet er helemaal genezen uit en ze is weer even zot als ervoor.

Wat een avontuur – hoewel redelijk banaal in ervaring zal ik mijn best doen het zo onderhoudend mogelijk neer te schrijven.

Sinds gisterenavond kreeg Zeena geen eten meer. Omstreeks 5 uur deze nacht had ze daar schoon genoeg van, en werd ik onder luid miauw en “masserende” pootjes uit mijn bed gezet om naar haar lege eetbakje te komen kijken -grote zucht van mijn kant. Ze had zelfs alle kruimeltjes opgegeten – dat doet ze anders nooit . Ik liet me niet vermurmen en gaf haar een GROTE kom gans gevuld met heerlijk water, deed de deuren toe en ging verder slapen – gni.

Het afzetten bij de dierenarts was wel een beetje emotioneel te noemen. De dierenartse zelf is een vrouw met een scherpe geest, snelle tong en een drukke agenda. Maar een groot hart voor dieren, want Zeena is daar haar “lieveke”. Mensen die mijn kat een lieveke noemen, kunnen natuurlijk niets meer mis doen. Swat, op 5 minuten stond ik daar terug buiten na een ‘kat op tafel graag, even vasthouden, *prik* -  *verschrikte miauw*, voila, ik ga er goed voor zorgen, om 5 uur mag je haar komen halen’. Ik stond daar een volle 30 seconden voor de gesloten deur een beetje verward inwendig te ‘jammaja’-en, ‘ik heb nog geen afscheid kunnen nemen!’.  Met een klein hartje terug naar huis en daar geprobeerd om het afwezige nieuwsgierige spook niet te missen.

Om twee na vijf (het verkeer was druk) stond ik in de wachtzaal aangezien de dierenarts nog met andere bezoekers bezig was. En vijf seconden daarna stond ik voor Zeena haar recuperatiekooi aangezien het er weergalmde van haar ‘ik voel mij diepongelukkig, doe er iets aan’-miauwtjes.

Het was een filmmomentachtig weerzien. Stel het u in slow-motion voor: ik, ridderes in nood met wapperende haren, snel toe onder het zachtjes koeren van haar naam. Zeena, jonkvrouwe in nood, antwoordt met een even zacht ge-Prrr. Ik zoek de kooitjes af, tot ik haar zielige hoofdje herken, en met mijn vingers doorheen de tralies reik ik om haar kopje te strelen terwijl ze haar pootje zachtjes op mijn hand legt. Haar nageltjes schrapen even over mijn huid, als om me te laten delen in haar pijn.

Ontroerend – écht.

Het wachten heeft daarna wel lang geduurd. Het ding is dat ik niet wist of ze wel gepakt mocht worden, anders had ik haar er direct onmiddellijk uitgehaald. Na een minuutje of 5 keek Zeena me misprijzend aan en ging dan achteraan de kooi in een hoopje liggen. Met haar rug naar mij. *slik*  Ik kreeg het haar niet uitgelegd.

Schoon het moment waarop ze haar eerste stapjes buiten de kooi mocht zetten, zo onder het toeziend oog van de dierenartse. Alles was goed verlopen en ik mocht mijn babieke direct mee naar huis nemen.

Babieke. Tsk. Háár woorden. ’s Toch een beetje denigrerend e. Ik beschouw mezelf als een normale bezorgde huisdierbezitter. Ik heb absolúút geen overschot aan moederinstinct dat ik bij gebrek aan bengels ventileer op een onozel huisdier.

Neen, effe serieus, die toespelingen da’k mijn kat teveel als een suggoraatbaby behandel hoor ik meer en meer. En dat het niet de bedoeling is dat je daar zoveel geld (meaning kwaliteitseten, dierenarts – een poes castreren kost trouwens zo’n 120€, krabpalen en speelgoed) moet aan uitgeven. Wat maakt mijn hobby anders dan muziek verzamelen, motors of auto’s aankopen of elke maand een permanent laten zetten? Ik krijg van mijn hobby tenminste liefde terug – jaja, mens-dier interactie waarbij er op een objectieve manier genegenheid kan herkend worden. Da’s toch onbetaalbaar!

En daarbij, ze maakt me altijd aan het lachen.

Dus ja, ik behandel Zeena dan wel als een volwaardig lid van ons gezin, maar ik wéét dat ze een kat is, met katteninstincten, voordelen, gebreken en wensen. Dat ik er tegen praat bv. komt op veel mensen nogal belachelijk over. ‘t Ding is natuurlijk dat het niet zoveel uitmaakt wat je zegt, maar eerder de toon waarop. ‘t Is gemakkelijker voor mij om mijn bedoelingen aan haar duidelijk te maken door dit met stemintonaties te doen. Voor zover ik weet is er nog geen studie die aantoont dat een kat gelaatsuitdrukkingen of lichaamstaal kan interpreteren. Een boze, gebiedende, troostende of gerustellende stem daarentegen wel.

Dat effe tussendoor

Ondertussen maakt ze het goed. Ze heeft al gemerkt dat op tafel springen niet meer gaat, heeft al veel gegeten en gedronken, en strompelt van de ene slaapplaats naar de andere om wat dutjes te doen.

De komende dagen mag ze niet teveel aan de wonde likken en zeker niet zot doen en springen. Ik weet nog niet goed hoe ik dat laatste gedaan zal krijgen. Ik heb geen kooi.

Veel beterschapsgroetjes zal ze ten zeerste appreciëren

Het verdict van de dierenarts was wel streng: vergeven van de vlooien, ontstoken oogje en opgezwollen lymfeklieren door de niesziekte. Ik kwam er nogal ontdaan van terug. Zeena haar oogjes werden direct met de zalf Terramycine behandelt, waardoor ze zich spleetogerig heel de weg terug gewenteld heeft in zelfmedelijden.

De mevrouw van de Cattery nuanceert het allemaal een beetje: het ontstoken oogje kan een reactie zijn op haar laatste vaccinatie en die vlooien zijn een spijtig neveneffect van opgroeien in een levendig huis met veel dieren. Dat stelde me gerust.

En het antwoord op de voedingsvraag: kattenmelk is lactose-arme koeienmelk waar ze nog altijd allergiën voor kan ontwikkelen en met een volwaardige droge voeding is er geen noodzaak om af te wisselen met natte voeding of verse etenswaren.

Na een beetje zoeken heb ik een Dierenarts in mijn buurt gevonden: Katrien Senden & Tom Nagels van de praktijk Boozoo.

Ik heb een afspraak gemaakt om dinsdag met Zeena op een controle onderzoek te gaan. Op die manier kan ik op een niet-noodgeval moment al kennismaken met de praktijk, wordt Zeena nog eens extra gecontroleerd & heb ik de kans om wat professionele antwoorden te krijgen op mijn vragen.

Heb ik nog een vraag over de voeding . Online gebla genoeg. Wetenschappelijk onderbouwde informatie is daarentegen veel schaarser.

Katten kunnen zeer kieskeurig zijn in hun voedselkeuze en hebben altijd gewenning nodig aan een nieuwe (droog)voeding. Zo weet de pleegmoeder van Zeena me te vertellen dat geen een van de kittens blikvoer wilt eten.

Altijd hetzelfde?

Er zijn mensen die het ‘hou u aan altijd dezelfde voeding’-principe promoten. Hun redenering is dat mensen hun eigen voorkeuren projecteren op hun huisdieren, terwijl een kat eerder een gewoonte-eter is. Geef je kat daarom altijd, dag in dag uit hetzelfde droogvoer eventueel aangevuld met een portie blikvoer.

Droogvoer bevat immers alle ingrediënten die een kat nodig heeft in de juiste verhoudingen. Je moet er alleen voor zorgen dat de kat extra kan drinken.

Veel vers en variatie?

Aan het andere eind van het spectrum bevinden zich de aanhangers van de ‘variatie is gezonder’-regel. Zo heb ik in Essential Cat van Caroline Davis een 5-weken menu gevonden waarbij er een combinatie van droogvoer, nat voer en vers voer voorgezet wordt. Op maandag doe je je inkopen en die verdeel je dan in twee porties per dag.

Week 1: 7 small cans of wet/semi wet cat food + 600ml cat milk
Week 2: 450gr dry food + 300ml cat milk
Week 3: 900gr cooked rabbit meat; 225gr cooked liver + 450ml cat milk
Week 4: 450gr beef + 450gr melts + 225 oily fish + 300ml cat milk
Week 5: 4 cans semi moist cat food + 112gr dry food + 225 white fish + 450ml cat milk

Zo natuurlijk mogelijk?

En tot slot heb ik nog gelezen dat de beste voeding voor een kat eerder muizen en eendagskuikens zijn. Die vind je in de dierenspeciaalzaak in de diepvriesafdeling. Maar aangezien de meeste mensen het ’smakelijker’ vinden om ondefinieerbaar voedsel te zien, wordt dit niet veel gedaan.

Mijn keuze.

Op dit ogenblik neig ik eerder naar de “zo goedkoop en gemakkelijk mogelijk” kant. In de dierenwinkels kun je zakken van 5 kg droogvoer inkopen, bij een slager moeten er wel ingewanden te krijgen zijn die gemakkelijk in te vriezen zijn en vis in blik is er ook genoeg.

Blikvoer is qua aanbod, portie en houdbaarheid heel handig, maar ergens stoort me de grote hoeveelheid vuilnis die je daarmee extra in huis haalt…

Dus, eens zien wat de dierenarts hiervan zegt.