Een authentieke rendiervacht. Een vacht van een levend wezen dat nu dood is. Ik heb niet eens gevraagd of de dieren ook voor andere doeleinden geslacht werden. Of ze wel op een diervriendelijke manier behandeld werden. Na de bizonsteak en de struisvogeltournedos kan een rendiervacht er wel bij. Het is zacht. Het ruikt naar bos, sneeuw, hooi en vrijheid. Het is heerlijk zacht en lekker warm. Ik ben verliefd geworden op een vacht.

En Zeena, zo dacht ik, gaat het ge-wél-dig vinden. Dus ik schik de huid over mijn rugzak voor ik thuis de deur opendoe. Gniffelgniffel, videocamera klaar – ze zal zeker denken dat het een beest is. Zeena steekt ronkend haar kopje buiten de deur. Ziet het geval en rent weg.

Ze heeft vervolgens 30 MINUTEN verstijft van angst in haar verstophoekje gezeten. Ik heb de huid terug moeten opbergen. Haar een bakje met vis moeten geven. Langzaam maar zeker haar uit haar hoekje gefleemd. En dan heeft het nog eens 30 minuten geduurd, eer ze genoeg op haar gemak was om terug mijn avontuurlijke Zeena te zijn.

Toen ze doorhad dat het geen groot wild beest was dat haar zeker zou willen opeten, ging het redelijk snel. Er eens voorzichtig aan snuffelen. Er een pootje op neerzetten. Eens krabben. Neerliggen. En nu zit ze er gevechtjes mee te spelen.

Al hoop ik dat ze die fase ook snel achter de rug heeft. Ze heeft genoeg krabpalen.