Al zijn er toch hindernissen die ze niet graag neemt: voorbij een parkeerplaats lopen bv. Die open ruimte kan onze agorafoob niet zomaar oversteken, in plaats daarvan blijft ze tegen de muren lopen. Van auto’s, bussen en brommers heeft ze helemaal geen schrik maar nu en dan lopen er toch mensen rond die haar gans doen verstijven: een man die naast zijn fiets loopt, een mevrouw met een ritselende rok, een jonge gast met een koptelefoon, …

Het parkje zelf is eigenlijk eerder wat appartementsgroen, een oase tussen de appartementsblokken. We kennen er ondertussen al elke struik, boom en graspol. Zeena blijft er even geïnteresseerd bij

Een bewoonster kwam overlaatst vragen hoe we haar dat toch geleerd hebben – want haar kitten van 7 weken die bleef enkel zitten wanneer haar een leiband omgedaan werd. Voor anderen die een gelijkaardige vraag hebben, is het belangrijkste toch om te weten dat het aanleren gewoon veel geduld en tijd vraagt. En wij zijn er pas bij 3 maand mee kunnen beginnen.

We hebben haar eerst laten wennen aan het harnasje (een nekbandje alleen vind ik te onveilig), gewoon in huis. Daar dan een koortje aan vast. Gaan wandelen met haar in de draagtas en haar laten wennen aan het straatlawaai. Met haar gaan ’staan’ aan de leiband in een doodlopende straat. En dan langzaam opbouwen en minder oppakken. Ik heb haar ook nooit gestraft tijdens de wandelingen. Als ze niet braaf was, nam ik haar gewoon in mijn armen (vindt ze al hatelijk genoeg). En tjah, nu en dan moet je haar gaan ontwarren uit een voortuintje.

Op de bewuste morgen was ik namelijk én alleen thuis, én om half zes wakker. Ik liet haar, zoals altijd,  op het terras om een luchtje te scheppen terwijl ik slaperig energie verzamelde voor ik aan m’n ochtendritueel begon. Om kwart na zes hoor ik haar met veel gekrabbel naar beneden vallen. De hoogte van 3 meter is voor haar geen probleem, dus ik was eerder lastig dan ongerust toen ik haar met een zwiepende staart beneden in het gras ontdekte.

5 Minuten later stond ik -aangekleed- onderaan het terras haar te zoeken. Geen Zeena te bespeuren. Een uur later had ik de buurt in een straal van 200 meter zitten doorzoeken. Niet evident in een apartementenwijk en met een appartement waar je (als mens) niet kunt omlopen. Halverwege begon het te regenen, goed voor Zeena omdat dat haar niet zal motiveren om verder van huis weg te gaan, maar wel slecht voor mijn humeur… Om half 9 had ik in de buurt posters opgehangen om voorbijgangers in te schakelen in het ontdekken waar het poezebeest zat.

Beter te vroeg dan te laat zeker? Binnen 2 uur had ik al vermist posters verspreid. Gni.

Om kwart voor 10 arriveerde mijn teergeliefde wederhelft, door me wakker gebeld om me te komen bijstaan in de zoektocht. Tijdens het parkeren van z’n auto, ontdekt hij haar bij het afvalkot aan de voorkant van het gebouw, wree nat, vuil en smerig, rustig zittend het verkeer gaandeslaand.

Hoera!

Haar watertraining kwam meteen van pas. Ik moest dringend naar het werk vertrekken en veel geduld had ik na 4 uur miserie niet meer, dus het kwam goed uit dat ze niet paniekerig of boos werd toen ik haar een express douche gaf. Ze vond het niet plezant, maar leek wel tevreden toen ze een propere vacht kon beginnen drooglikken.

Gewassen na het avontuur. Niet super happy, maar wel proper.

Moraal van het verhaal: de tapijt oplossing van de terrasballustrade is verwijderd omdat die te gemakkelijk kan los schieten. Een andere oplossing heb ik nog niet, maar het gaat er wel een worden waardoor ze er niet meer op kan. Want ‘t is niet dat ze wilt ontsnappen, ze glijdt domweg uit.

En ik vind het helemaal niet leuk om te weten dat ze ergens op straat rondloopt. Hoewel het voor de meeste mensen waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is, maakte het mij verschrikkelijk ongerust. De gevaren van het stadsverkeer, meer ervaren en misschien agressieve straatkatten, mensen met slechte bedoelingen… Op zo’n momenten gingen alle rampscenario’s door mijn hoofd. Blij dat ze terug is.

Tussen kunstvoorwerpen door manoeveren

Overal inkruipen

En het mag echt wel gezegd zijn: in de 12 maanden dat ze nu in ons appartementje heeft rondgelopen, heeft ze nog niets gebroken door er langs te wandelen.

Iets breken doet ze alleen als ze op missie is. Om een pannenkoek tussen 2 borden uit  te stelen, of wanneer ze uit onze glazen drinkt, of tijdens de jacht op een vliegje  dat zich in een bloempot verstopt.

Voorlopig heeft ze nog niets kapot gedaan (klopklop), maar nu en dan heb ik me wel een mislukte katteneigenaar gevonden. Gelukkig kan er met het meeste dat ze doet wel gelachen worden. Tijd voor De meest Genante Op-Bezoek-momenten.

- in de bergkast wegkruipen om te slapen, net wanneer ik wil vertrekken – en haar niet kunnen pakken zonder heel de kast uit te laden

- de weg naar buiten vinden doorheen 4 kamers om zich dan onder een auto verstoppen – *als ik een kat was, waar zou ik naartoe gaan?*

- iemand begroeten met een snuffel, gevolgd door een geeuw-strek-krab… Op de mens z’n been –

- via een open dakraampje op het dak willen kruipen – “maar daar is niet eens een vensterbank?!”

- de keukenkraan beginnen lekken omdat ze dorst heeft

-  in de wasmand met propere was proberen te kruipen

- wanneer ze plukken haar achterlaat aan alles waar ze langswrijft

Maar over het algemeen gedraagt ze zich voorbeeldig – voor een kat.

Ik vond het ook wat ambetant omdat het nog duidelijker was dat de kat met mij wandelt . Bij deze staat een extra rollesje van 10 meter op het verlanglijstje.

Gelukkig had ze dan maar twee uur stil te zitten. In haar reismand. In een zaal vol enthousiaste ouders die in stille bewondering naar de toneelopvoering van de kindjes aan ‘t kijken waren . Achteraf had toch 1 iemand haar enkel miauwtje gehoord – een beetje bewondering voor haar geduld apprecieerde z/we wel.

Eens gearriveerd op de eindbestemming was ze lichtelijk overdonderd – mijn ganse familie in 1 living komt nogal geconcentreerd over. Maar gelukkig bleken de twee katten des huizes complete watjes te zijn, zodat ze door hun achterna te zitten ( ) toch wat zelfvertrouwen verkreeg. Onze lieve Zeena, de bully op het feestje, waar gaat dat naartoe.

Verder liet ze het zich welgevallen dat ze door jan-en-alleman onder de 12 jaar opgepakt en geknuffeld werd – de rest was niet snel genoeg en miste een zekere volharding om er gebukt achterna te hollen, I suppose.

Maar de kers op de taart waren alle kleinere knaagdieren die de familie daar vervolmaken. De cavia was niet enthousiast, hoewel veilig verstopt, maar de hamster was heerlijk nieuwsgierig. Ze hebben neuzeneus gedaan en Zeena heeft zelfs besloten dichterbij te komen door bovenop de kooi te gaan staan.

Soms denk ik waarschijnlijk te positief over die kat van me, want mijn eerste reactie bij haar enthousiasme was voornamelijk oooh kijk, ze wil vriendjes worden .

Al bij al een fantastisch geslaagde uitstap – we kunnen onze kat werkelijk overal mee naartoe nemen.

Dit is trouwens een compilatie van 2 foto’s waarbij ik telkens een andere kat scherpgesteld heb (je moet niet vragen hoe doodstil ze zaten). Moesh is ook verschrikkelijk moeilijk te fotograferen met dat zwarte kopje. Gelukkig kom je met beeldbewerkingssoftware al heel ver

I am Moesh, icy queen of this castle

Zeg nu zelf, zo’n dame wil je ’s nachts niet tegen het lijf lopen

En dan krijg je dus Zeena die koppig haar onderdanigheid probeert duidelijk te maken.

Zeena: "Joehoee, I know you're uup there!"

Zeena: "Look at me, I'm soooo cute."

Het goede nieuws is dat Moesh al niet meer wegloopt – we negeren voor de eenvoudigheid wel dat Moesh geen fan is van natte pootjes en dat er buiten sneeuw lag. Moesh had nowhere to go.

Het kleine peutertje van wie het speelgoed is, heeft dankzij Moesh wel een gezonde omgang met katten. Niet teveel aandacht geven en zeker niet aan de staart trekken – Zeena is daar heel dankbaar voor, want de paar keer dat het ventje in volle get naar haar kwam gekropen, leek ze zijn enthousiasme niet te appreciëren.

Wat een avontuur – hoewel redelijk banaal in ervaring zal ik mijn best doen het zo onderhoudend mogelijk neer te schrijven.

Sinds gisterenavond kreeg Zeena geen eten meer. Omstreeks 5 uur deze nacht had ze daar schoon genoeg van, en werd ik onder luid miauw en “masserende” pootjes uit mijn bed gezet om naar haar lege eetbakje te komen kijken -grote zucht van mijn kant. Ze had zelfs alle kruimeltjes opgegeten – dat doet ze anders nooit . Ik liet me niet vermurmen en gaf haar een GROTE kom gans gevuld met heerlijk water, deed de deuren toe en ging verder slapen – gni.

Het afzetten bij de dierenarts was wel een beetje emotioneel te noemen. De dierenartse zelf is een vrouw met een scherpe geest, snelle tong en een drukke agenda. Maar een groot hart voor dieren, want Zeena is daar haar “lieveke”. Mensen die mijn kat een lieveke noemen, kunnen natuurlijk niets meer mis doen. Swat, op 5 minuten stond ik daar terug buiten na een ‘kat op tafel graag, even vasthouden, *prik* -  *verschrikte miauw*, voila, ik ga er goed voor zorgen, om 5 uur mag je haar komen halen’. Ik stond daar een volle 30 seconden voor de gesloten deur een beetje verward inwendig te ‘jammaja’-en, ‘ik heb nog geen afscheid kunnen nemen!’.  Met een klein hartje terug naar huis en daar geprobeerd om het afwezige nieuwsgierige spook niet te missen.

Om twee na vijf (het verkeer was druk) stond ik in de wachtzaal aangezien de dierenarts nog met andere bezoekers bezig was. En vijf seconden daarna stond ik voor Zeena haar recuperatiekooi aangezien het er weergalmde van haar ‘ik voel mij diepongelukkig, doe er iets aan’-miauwtjes.

Het was een filmmomentachtig weerzien. Stel het u in slow-motion voor: ik, ridderes in nood met wapperende haren, snel toe onder het zachtjes koeren van haar naam. Zeena, jonkvrouwe in nood, antwoordt met een even zacht ge-Prrr. Ik zoek de kooitjes af, tot ik haar zielige hoofdje herken, en met mijn vingers doorheen de tralies reik ik om haar kopje te strelen terwijl ze haar pootje zachtjes op mijn hand legt. Haar nageltjes schrapen even over mijn huid, als om me te laten delen in haar pijn.

Ontroerend – écht.

Het wachten heeft daarna wel lang geduurd. Het ding is dat ik niet wist of ze wel gepakt mocht worden, anders had ik haar er direct onmiddellijk uitgehaald. Na een minuutje of 5 keek Zeena me misprijzend aan en ging dan achteraan de kooi in een hoopje liggen. Met haar rug naar mij. *slik*  Ik kreeg het haar niet uitgelegd.

Schoon het moment waarop ze haar eerste stapjes buiten de kooi mocht zetten, zo onder het toeziend oog van de dierenartse. Alles was goed verlopen en ik mocht mijn babieke direct mee naar huis nemen.

Babieke. Tsk. Háár woorden. ’s Toch een beetje denigrerend e. Ik beschouw mezelf als een normale bezorgde huisdierbezitter. Ik heb absolúút geen overschot aan moederinstinct dat ik bij gebrek aan bengels ventileer op een onozel huisdier.

Neen, effe serieus, die toespelingen da’k mijn kat teveel als een suggoraatbaby behandel hoor ik meer en meer. En dat het niet de bedoeling is dat je daar zoveel geld (meaning kwaliteitseten, dierenarts – een poes castreren kost trouwens zo’n 120€, krabpalen en speelgoed) moet aan uitgeven. Wat maakt mijn hobby anders dan muziek verzamelen, motors of auto’s aankopen of elke maand een permanent laten zetten? Ik krijg van mijn hobby tenminste liefde terug – jaja, mens-dier interactie waarbij er op een objectieve manier genegenheid kan herkend worden. Da’s toch onbetaalbaar!

En daarbij, ze maakt me altijd aan het lachen.

Dus ja, ik behandel Zeena dan wel als een volwaardig lid van ons gezin, maar ik wéét dat ze een kat is, met katteninstincten, voordelen, gebreken en wensen. Dat ik er tegen praat bv. komt op veel mensen nogal belachelijk over. ‘t Ding is natuurlijk dat het niet zoveel uitmaakt wat je zegt, maar eerder de toon waarop. ‘t Is gemakkelijker voor mij om mijn bedoelingen aan haar duidelijk te maken door dit met stemintonaties te doen. Voor zover ik weet is er nog geen studie die aantoont dat een kat gelaatsuitdrukkingen of lichaamstaal kan interpreteren. Een boze, gebiedende, troostende of gerustellende stem daarentegen wel.

Dat effe tussendoor

Ondertussen maakt ze het goed. Ze heeft al gemerkt dat op tafel springen niet meer gaat, heeft al veel gegeten en gedronken, en strompelt van de ene slaapplaats naar de andere om wat dutjes te doen.

De komende dagen mag ze niet teveel aan de wonde likken en zeker niet zot doen en springen. Ik weet nog niet goed hoe ik dat laatste gedaan zal krijgen. Ik heb geen kooi.

Veel beterschapsgroetjes zal ze ten zeerste appreciëren

• kattenbrokjes
• kattenbak met een laagje korrels
• reismand, harnasje en les
• de kartonnen doos waar ze graag in slaapt
• stuk tapijt dat dienst kan doen als krabpaal

Zeena was extreem gemakkelijk in de auto: heel de weg geslapen. Onze eerste wandeling op het strand hebben we kort gehouden – mevrouw werd extreem zenuwachtig van alle uitbundige honden. Ik kan me trouwens extreem ergeren aan al die uitwerpselen – zo’n toeristische bende kakt nogal wat bij elkaar.

Maar hoe cool was het toen Zeena zich -semi- onschuldig naast hem neervlijdde en hij nogal achterdochtig checkte of ze wel braaf voldoende afstand ging houden.

Da’s pas échte kerstsfeer se – tolerantie en liefde alom.