Nooit verwacht haar dit arsenaal van geluidjes te horen voortbrengen. Van schattige binnenhuistijger ontpopt tot zenuwachtige, klagende madam die bij de minste aanraking haar poep aanbiedt. Haar gedrag is volledig veranderd, ze eet nog amper, is véél aanhankelijker maar tegelijkertijd minder aanwezig, spelen en jagen krijgt echt geen aandacht meer. Kort slapen, opstaan, ijsberen en miauwen, klagen, janken.

Rollen en kruipen over de grond, en alles waar ze kopjes aan kan geven moet eraan geloven: schoenen, handtassen, planten, glazen deur, hendel voor de bureaustoel hoger te zetten, gordijn, …

Deze week is ze daarom ’s nachts verbannen geweest naar de living. Op die manier konden er twee deuren toe en met oorstopjes in hoorde ik haar bijna niet meer. Neen, we kunnen haar niet buiten laten rondlopen; en dan nog, alsof ik haar in deze staat wil laten loslopen tussen al die katers in de buurt. Allez, stel u voor, zo’n onschuldig dutske die zich al te gratuit zou zitten verkopen. Over m’n lijk.

Serenades hebben we nog niet gehad, omhoogkijkend bezoek al wel.

Zeven tot 14 dagen. We zitten aan dag 6.

Tom is er ’s maandag mee naar de dierenarts gegaan – we waren niet helemaal zeker dat het krolsheid was, want ze vertoonde de eerste twee dagen vooral ongerustheid, zenuwachtigheid en veel klaaglijk miauwen.

’s Woensdag heb ik de knoop doorgehakt dat we haar gaan laten castreren. Castreren, niét steriliseren. Bij sterilisatie wordt de voortplanting onmogelijk gemaakt door de eileider of zaadleider af te binden of door te knippen. Dit is een vrij permanente anticonceptie bij mensen. Bij castratie worden de voortplantingsorganen weggehaald – bij een kater de testikels en bij een poes de eileiders en de baarmoeder. Dit laatste heeft als voordeel dat de hormoonproductie verdwijnt, waardoor de voortplantingsdrang ook verminderd. Maw geen krolse periodes meer.

We kijken er na -ocharme- 6 dagen naar uit. Volgende week vrijdag om 10 uur mag ik haar bij de dierenarts gaan achterlaten. Eventueel met een dekentje.

Ik probeer mezelf te overtuigen van het nut voor Zeena om haar buik open te laten rijten en er een deel organen uit te laten slurpen. Ze zal misschien nooit het plezier hebben van een eigen nestje ter wereld te brengen, en er zullen nooit kleine Zeenatjes in mijn living ronddartelen – maar ze zal zich tenminste een heel jaar goed in haar vel voelen in plaats van 8 weken op een jaar als een nymfomane borstel over de vloer te kruipen.

Maar ik voel er me toch niet zo goed bij. Zucht.