Mijn gedacht? Omdat er daarvoor nog niet lang genoeg gecontroleerd met katten gefokt wordt. In het geval van de Noorse boskat, gebeurt dit pas sinds 1930.  De Main Coon werd in de 19de eeuw geïntroduceerd. Dit in tegenstelling tot honden, die worden al meer dan 500 jaar bewust gefokt worden en al veel véél langer als gedomesticeerde dieren door de mens gebruikt worden. Honden waren geen gezelschapsdieren, maar als werkdieren: bewaken, jagen, herden, …

Het nut van een kat stopt al snel na schattig, mooi & lief zijn.

Maar goed, het antwoord van een Main Coon fokker concentreerde zich op de gezondheidsproblemen dat te groot fokken met zich meebrengt:

Studies and tests have been done and found that larger domestic cats are at greater heart risk and brain haemorrhage. (src)

Maar laten we niet vergeten dat toen de Duitse/Deense Dog als hondenras ontstond, en men vermoed reeds bij de Kelten zowat 4000 jaar geleden volgens Wikipedia & sinds 1878 als erkent ras, dat het die mensen weinig kon schelen dat hun bron-der-inkomsten niet lang leefden omdat de maag zich ging verplaatsen (gastric dilatation-volvulus (GDV)) – dit wordt tegenwoordig meestal opgelost door de maag preventief vast te hechten waardoor ze gemiddeld zo’n 8 tot maximaal 14 jaar worden.

Ik denk dat het beste antwoord te vinden is in Het karakter van katten(1) waarbij schrijver Stephen Budiansky de hond als een gedomesticeerd dier beschouwt, zoals het rund en een paard en een kat eerder als een geëxploiteerde gevangene, naar bioloog Juliet Clutton-Brock.

Het is een schitterende paradox dat juist de soorten zoals de kat, die het minst zijn veranderd, hoogstwaarschijnlijk doelbewust van het begin af aan door de mens zijn gevangen en gefokt. [..] Juist het feit dat bij katten deze gebruikelijke genetische veranderingen die kenmerkend zijn voor het domesticatieproces ontbreken, suggereert dat er heel wat doelbewust menselijk initiatief voor nodig is geweest om de barrière te beslechten.

De kat, zoals herten, olifanten en kamelen, had de mens niet nodig om te overleven als soort. Honden en runderen daarentegen wel, waardoor de dieren die geen menselijk nut hadden eerder (uit)stierven. Daarom verschillen honden genetisch gezien veel van hun wilde tegenhanger, de wolf – terwijl onze huiskat amper te onderscheiden valt van de wilde kat.

(1) (The character of Cats – the origins, intelligence, behavior and stratagems of Felis Silvestris catus)  van Stephen Budiansky uit 2002

De aan-de-leiband-lopen training staat volledig in het teken van gewenning. Verleden week zijn we twee keer met haar gaan wandelen terwijl ze in de draagtas zat en gisteren heb ik haar nog eens twee keer een minuutje of 5 het harnasje aangedaan.

We zijn bijna een maand verder. Ze kijkt al niet meer op of om wanneer ik het harnasje aandoe. Ze springt vlot in de reismand, zelfs als we het haar niet vragen (je kunt al niet weten dat er lekkere brokjes liggen hé). De eerste keer dat ik met haar aan de les ben gaan wandelen, hebben we op drie kwartier ongeveer 10 meter afgelegt. Dat is ongeveer 5 meter in vogelvlucht.

De tweede keer ging al nét iets beter. Toen er een grote buurtkat kwam hallo zeggen, was ze nog enigszins nieuwsgierig naar. Maar de wandeling was gedaan toen er een kleine teckel haar richting uitkwam.  Ze kroop weg in een haag, de interesse van de slome hondeigenaar opwekkend. Mét de blaffende teckel bleven ze op een 5-tal meter staan gapen terwijl ik maar probeerde om haar met lieve woordjes uit de haag te krijgen. Sleuren durfde ik niet, zie dat ze zich uit het harnasje kon wurmen of dat ze gans agressief/bang zou worden. Dat zou de gewenning niet ten goede komen. Anyhoe, een mens voelt zich op zo’n momenten redelijk idioot.

Deze avond was de derde keer. Ze zette zich al klaar aan de voordeur toen ik het haar vroeg. Harnasje aan en dit keer zonder mand, énkel les naar buiten.

Het was haar/mijn dagje niet. Misschien trok ik het me teveel aan dat het zo traag ging, maar ze was heel onrustig en schrok van alles . Een half uur later waren we terug, een blokje rond waarbij ik haar voornamelijk gedragen heb, en groen meegeglimlacht met de  lacherige ‘een kat is daar toch niet voor gemaakt’ blikken van voetgangers.

We zetten morgen een stapje terug: met de tas richting bos en daar dan een kort toertje doen. Misschien kan ze zich dan meer op de uitdagingen concentreren ipv op de gevaren.

En zien minder mensen mij.

Na enkel haar kopje, nu ook haar pootje door het gat!

Mandje, zetel, tapijt, bed, 2 krabpalen... Madam verkiest de onderzet van de palm.

Zeena en ik hebben deze week zó-véél gedaan: een spurtparcour gebouwd (nodig: gang, 2 zetels aan begin en einde en een ledlampje), kippen gepest, babietjes in slaap gewiegd, geronkt, gevochten (Here is… the claw!) en geslapen.

Voor elke foto die geslaagd is, zijn er 10 mislukt en 100 niet getrokken. Gelukkig bestaat er zoiets als een fotografisch geheugen. Een vaak voorkomende scéne tijdens de afwas: zoezoe! ze doet het weer! – Aaargh, waar ligt mijn fototoestel? – Vluuuuug – Lap, z’is al weg – Laat het haar opnieuw doen!! En dan krijg je dus bovenstaande linkste foto: een poserende Zeena die nogmaals haar kopje samen met haar pootje door het kartonnen gat wurmt. Zie je ons er al onder staan?

In de lavabo heeft ze nog niet geslapen. Wel in de kleerkast, op de vensterbank, op de spoelbak van het wc en ook in de onderzet van onze enige grote plant. Ze duwt de plant dan gans opzij, zodat zij een banaanvormig plastieken bedje heeft om zeer gerieflijk een dutje in te doen.

Zo schattig.

De gewenning met de ouderlijke hond gaat traag. Voornamelijk omdat de hond in kwestie – heb ik het al gezegd ? – te hyper is.

Ze hebben al neus aan neus gestaan, maar hij wordt altijd te druk naar haar (en mijn) goesting, en dan grauwt ze. Gisteren was Troj in de living geraakt terwijl Zeena er flaneerde, en na een korte achtervolging deed Zeena haar SCARY CAT routine met een vleugje sproeisel. Troj hield direct meer afstand.

THAT’S MY GIRL! Go Go Go!

Troj op bezoek en weer hyper - Zeena heeft ontdekt dat hij niet kan klimmen. *nanananana, je kunt nét niet aan me aa-haan*

CRAZY DOG does things with my leg.

Boedha Zeena aanvaart het zachte kussentje om haar meditatie op de schoorsteenmantel aangenamer te maken.

Thuis had ik Zeena zo hoog mogelijk gezet; buiten het bereik van de springende, jankende, overenthousiaste pup. Ons mama vond het wel wat zielig, zo’n klein poesje op die koude steen, dus had ze er een klein schattig kussentje bijgelegd. Ik was al volop bezig over dat ze er nooit zou gaan opliggen, dat ze dat bij ons thuis niet doet, blablabla en mevrouw vlijt er zich halverwege mijn uitleg ronkend op neer. Ronkend.

Sta ik daar even mooi voor aap.

Allemaal te samen, en laten we het nooit meer vergeten:

Mama heeft altijd gelijk!

Tot volgende maand, ik vind het bloggen wel leuk.

Look! 4 front paws!

Oei, ik raak niet meer recht

Dagelijks ritueel: haar wasje in de zetel.

Grapje!

Heerlijk, zo'n ronkende poes bij je oor.

Segatoys.co.jp - yumepet

Het Japanse bedrijf Sega Toys heeft aangekondigd dat ze tegen het einde van de maand een realistische Noorse Boskat robot 夢ねこヴィーナス op de markt gaat brengen. In het thuisland zijn ze ondermeer bekend voor hun robot Hond Yume-Inu en een vijftal andere schattige electronische beestjes.

Mijn kennis van het Japans is onbestaande en hun Engelse site bevat enkel de noodzakelijke informatie, maar gelukkig bestaat er Babelfish zodat ik er ongeveer kan achterkomen dat er druksensoren geplaatst werden op de rug en hoofd waardoor de kat rolt of haar linkerpootje opheft. Ook het spinnen, knipogen en de vacht werden zo natuurgetrouw mogelijk nagebootst.

De informaticus in mij kan het trouwens niet nalaten op te merken dat een vierjarige met een bot schaartje de foto beter had kunnen uitknippen. Ik gebruik de Photoshop plug-in Mask Pro voor haren of doorzichtige zaken.

Mijn eerste filmpje van Zeena online!! Gemaakt met Pinnacle VideoSpin. Ik ben alleen nog niet tevreden over de compressie. Het ziet er heel middeleeuws uit.

More to come on Zeena’s Youtube channel!

Eens dat ze met mijn teergeliefde wederhelft een compromis gesloten had dat ze met haar hoofdje uit de mand mocht, heeft ze de rest van de weg aandachtig naar de voorbijflitsende omgeving gekeken.

Daar aangekomen mocht ze mee in de slaapkamer, aangezien de rest van het huis niet voorzien is op een poezeke binnen te houden. Een extra kattenbak werd aangeschaft, ik had een klein potje kattengras mee en de reismand als instant-mandje en mevrouw was gelukkig.

Ze is toch geweldig hoor, hoeveel katten kun je zo overal mee naartoe nemen?

Ons mama heeft me onlangs nogal droog meegedeeld dat een huisdier altijd een ondergeschikt wezen aan de mens blijft: ”t is en blijft maar een kat hé’. Ik zie het iedereen in mijn omgeving denken. Ik vind dat superioriteitsgevoel misplaatst. Is het jou al opgevallen dat de meeste ergernissen die mensen ervaren bij dieren (of hun kinderen) meestal een oorzaak heeft bij hoe ze ermee omgaan?

Dus ik doe extra moeite voor mijn huisdier, waardoor die gezond en gelukkig is, waardoor onze relatie gezond en gelukkig is, waardoor ik gelukkig ben. Iedereen wint. En neen, dat is niet hetzelfde als verwennen of haar laten doen waar zij zin in heeft.

Online heb je voornamelijk help-yourself-fora (Catster, Kattenplaza, Huisdiereninformatie), enkele zweverige kattenpsychologen (Kattengedragstherapie) en veel informatiesites over rassen (Royal Canin, overzicht op Kattenplaza). Ik heb geen enkele site gevonden waar mijn honger naar informatie helemaal gestild werd.

Gelukkig kun je bij de Slegte genoeg boeken vinden voor een lage prijs.

Te koop op Bol.com

De beste uit die collectie vind ik Het karakter van katten (The character of Cats – the origins, intelligence, behavior and stratagems of Felis Silvestris catus)  van Stephen Budiansky uit 2002.

Op een heel onderhoudende manier geeft hij geschiedenisles -Het ontduiken van de domesticatieregels-, ontkracht hij mythes en bijgeloof -Magie en angst-, neemt hij de beperkte sociale vaardigheden van de kat onder de loep -Het aanpassingsvermogen van eenlingen- en legt ons mensen uit hoe we met onze armzalige zintuigen de signalen van de kat toch kunnen leren ‘zien’. Vervolgens wordt het interessanter: kunnen katten kunstjes leren (Ja!) en wat kunnen ze het best (tijdgevoel) en het slechtst (leren door negatieve feedback).

We onthouden: negatief gedrag zo overdreven mogelijk negeren,  katten nooit aanstaren, krabben is natuurlijk gedrag, pasklaar eten voorzetten, maakt hun leven saai.

Wat een kat - oorspronkelijke titel

Een algemeen humoristisch boek over katten is het stripreeks van Gilles Bachelet: Wat een kat. Voor de mensen die hun Frans wat willen onderhouden, kun je op lapagelitterature.com een heel onderhoudende recentie van de reeks terugvinden.

Het is prachtig getekend!

.

.

.

Het Noorse Boskat boek te koop op Bol.com

Vervolgens hebben we een biografie over het ras Noorse BOSKAT, samengesteld door Esther Verhoef-Verhallen (2003).

Een heel mooi boekje vol met foto’s, informatie over de raseigenschappen en verder redelijk algemene informatie over aanschaf, voeding, verzorging en meest voorkomende kattenziektes.