Als ik vroeger al een ochtendritueel had, kon je dat samenvatten als ‘op 10 minuten uit bed-wassen-kleden-iets voor ontbijt inpakken-vertrekken’ – veel gehaast om zo lang mogelijk te kunnen slapen.

Maar sinds de kat er is, komt Zeena me een kwartiertje voor de wekker ronkend in mijn neus bijten. Drie keer tot ik niet meteen terug in slaap val. En dan komt ze eens een kopje geven, en eventueel drinkt ze eens van mijn nachttafelwatertje. Vervolgens  gaat ze mee naar de badkamer en vlijt ze zich neder in de wasbak.

Alles kan tegenwoordig niet lang genoeg duren. Daarvoor kom ik met plezier uit mijn bed

A la ‘Things on my cat’ -

De verdedigingsaanval op de muizen in bed is soorteigen. Hiervoor heb je je eigen tenen nodig, een dik genoeg laken om ze te bedekken en een melodietje in je hoofd. Je tenen bewegen mee op de maat van de muziek en voor je het weet zit er een enthousiaste kat in combat-mode achter je teen te jagen. Ik maak daar niet van – de jaren kieteltraining aan mijn voeten heeft eindelijk nut – maar de gevoelige voetjes van mijn teergeliefde wederhelft zijn er veel minder gerust op.

Vervolgens heeft ze haar kapperstalenten ontdekt. Deze morgen zat ze met haar vier kammepootjes mijn krullen te ontwarren.  En maar ronken.

Mijn wekdienst werd afgesloten met een lappenpopige Zeena op het hoofdkussen die met haar pootje op mijn wang terug in slaap viel. Ik ben toch nog een kwartiertje blijven liggen met mijn neus tegen haar buikje. Héérlijk.

Uiteindelijk de eerste pitstop gedaan en vervolgens terug in bed gekropen (Zeena begreep er niets meer van) om mijn droom op te schrijven (het was bestseller materiaal ).

Nu, in deze laptopfamilie is het blijkbaar de eerste keer dat ze een pen in volle actie zag. Ze heeft werkelijk op alle mogelijke manieren deelgenomen aan mijn gekribbel. Met haar neus tussen het blad en de pen – met haar pootje dabbend tegen mijn hand – bijtend en hangende aan het uiteinde – zich verstoppend, sluipend en aanvallend de pen uitdagen om een meer uitdagende prooi te zijn…

Uiteindelijk had ik er genoeg van en beantwoordde ik haar gestaar. Ze staarde terug. ‘Mmm’, dacht een klein stemmetje in mijn hoofd, ‘tijd om haar niet verder uit te dagen en langzaam te knipogen’. Ze bleef staren, dus deed ik het nog eens.

BAM – haar poot tegen mijn oog!
MOH! Blijkbaar was ze aan ‘t jagen op mijn wimper! That cat has too much energy in the mornin’!

Of, zoals Smee in de jeugdfilm Hook (1991) [1][2]

Good morning, Neverland! Tie down the main mast, mateys, because here he is! The cunning kingfish! The bad barracuda! A man so deep, he’s almost unfathomable. [src]