Met Zeena onder mijn arm richting zee en 4 uur en heel wat frustratie later goed aangekomen. Ik kon niet spreken van een geslaagd experiment. Er is écht geen alternatieve weg naar de Westhoek, die niet het stuk E40 tussen Brussel en Gent omvat. Ik had beter daar nog een uur in de file gestaan, want de afslag voor Aalst richting Dendermonde langs Brakel en Oudenaarde richting Kortrijk naar Veurne… Manmanman, wat een kutbaan. En als het een deftige baan was, was er file. ZELFS daar. Ahjah, want bij prachtig weer moeten de boeren immers dringend hun grote, trage landbouwmachines van het ene veld naar het andere rijden. Via die ene, deftige baan.

Aangekomen, uitgepakt en dan HOERA met Zeena richting zee. Het was werkelijk prachtig weer, maar mevrouw kan echt niet tegen de stank van alle hondige viervoeters die de duinen tot hun persoonlijke pisbak maken. En de wind in haar oortjes stoorde. Kent iemand oorbeschermers voor katten?

Het appartement herkende ze ergens wel, en het liefst van al ligt ze in de pompbak. Die heeft de perfecte inhoud.

’s Morgens zijn we opnieuw naar het strand getrokken, maar daar begon ze al na een kwartiertje luid blijk te geven van opperst ongenoegen. Ze was hier niet graag en of ik haar direct-onmiddellijk-zonder stoppen naar een betere locatie kon versleuren. Heb jij al eens op het strand een meisje met een klaaglijk miauwende kat in een zak zien wandelen – neen? De ganse populatie op het strand blijkbaar ook niet, aan hun opmerkingen te horen. Voelde me lichtjes bestaard.

Al klaag ik niet. Het is hier prachtig weer

Ik vond het ook wat ambetant omdat het nog duidelijker was dat de kat met mij wandelt . Bij deze staat een extra rollesje van 10 meter op het verlanglijstje.

Gelukkig had ze dan maar twee uur stil te zitten. In haar reismand. In een zaal vol enthousiaste ouders die in stille bewondering naar de toneelopvoering van de kindjes aan ‘t kijken waren . Achteraf had toch 1 iemand haar enkel miauwtje gehoord – een beetje bewondering voor haar geduld apprecieerde z/we wel.

Eens gearriveerd op de eindbestemming was ze lichtelijk overdonderd – mijn ganse familie in 1 living komt nogal geconcentreerd over. Maar gelukkig bleken de twee katten des huizes complete watjes te zijn, zodat ze door hun achterna te zitten ( ) toch wat zelfvertrouwen verkreeg. Onze lieve Zeena, de bully op het feestje, waar gaat dat naartoe.

Verder liet ze het zich welgevallen dat ze door jan-en-alleman onder de 12 jaar opgepakt en geknuffeld werd – de rest was niet snel genoeg en miste een zekere volharding om er gebukt achterna te hollen, I suppose.

Maar de kers op de taart waren alle kleinere knaagdieren die de familie daar vervolmaken. De cavia was niet enthousiast, hoewel veilig verstopt, maar de hamster was heerlijk nieuwsgierig. Ze hebben neuzeneus gedaan en Zeena heeft zelfs besloten dichterbij te komen door bovenop de kooi te gaan staan.

Soms denk ik waarschijnlijk te positief over die kat van me, want mijn eerste reactie bij haar enthousiasme was voornamelijk oooh kijk, ze wil vriendjes worden .

Al bij al een fantastisch geslaagde uitstap – we kunnen onze kat werkelijk overal mee naartoe nemen.

Hotel Carbon te Genk

Zeena heeft in die 2 dagen Nederlands leren spreken, schrijven én typen en ze was zo lief om ons een mailtje te sturen:

Ik heb het hier best naar mijn zin hoor.  Al mis ik jullie toch.   Ze lopen me hier vaak achterna met een kaske dat klik doet en soms licht geeft ? Jullie hebben ook zo’n ding.   Soms doet giauw raar als ik op tafel spring of in de mand met broodjes wil gaan liggen of met die leuke luster wil spelen… stom he.   Ik heb ook een beetje gecontroleerd of ze de afwas wel goed deed … die deed dat zo snel… kan nooit goed zijn ?
Was hier daarnet alleen met miauw… die had zo’n gekke werkkleren aan en stond op een stoel aan een kast te vijzen ofzo ?  Daarna maakte die kast muziek zeg ?  En hier is veel te zien door die glazen dingen in de muur.  Er vliegen veel beestjes door de lucht en er staan van die groene dingen naar mij te zwaaien… ik zou die wel eens graag willen pakken, maar dat glazen ding staat in mijn weg… spijtig he.

En we hebben ook de mooiste foto’s gekregen!

We kwamen haar oppikken, ik met m’n camera klaar om haar enthousiaste welkomsgepurr vast te leggen. Ik was lichtjes beledigd toen mevrouw zonder ons een blik waardig te keuren verder ging met wat ze bezig was.

Ela! Ik had haar wél gemist hé. Pff.

Zeker niet toen ze in puur enthousiasme overwoog om nóg hoger te gaan.

Dus daar zat ze dan, hoog ende droog zonder er veilig uit te kunnen springen. Gelukkig zijn Noorse Boskatjes geen watjes, en heeft ze het eerste gedeelte achterstevoren naar beneden gekrabbeld, en de laatste 2 meter gesprongen.

Hoera!

De Pelikanen bij de ingang van het park

En het voordeel van ‘volwassen zijn’ is dat ik wel wat interessante weetjes bij elkaar gesprokkeld heb.

Boom bij de neushoorn

Heerlijk om die aan mijn kleine zusje te vertellen (gni). Op het meeste reageerde ze nogal skeptisch, en hier en daar herinnerde ik me de details niet – daarom doe ik het hier nog eens over, met Google ter ondersteuning

De Everzwijn Beer - dubbel zo groot als alle anderen

In het Oceanië gedeelte: de Helmkasuaris.

De kleine aapjes zitten vrij op hun eilandje.

Een giraf heeft een lange, beweeglijke tong om bij de sappige blaadjes te kunnen van de acacia’s. Acacia’s hebben zich zwaar bewapend tegen de giraf: scherpe dorens aan de bereikbare takken, een symbiose met mieren als hun persoonlijke lijfwacht en zelfs chemische oorlogsvoering waarbij aangevreten bladeren bitter worden en via de wind andere bladeren op de hoogte stellen van de aanval, zodat die ook bitter worden.

De giraffen

Een giraf heeft, net wij en de andere zoogdieren, 7 halswervels. Enkel de luiaardachtigen hebben er 9. Dit in tegenstelling tot een zwaan, die een veel beweeglijkere hals heeft met max. 24 halswervels. Vogels hebben 6 tot 24 halswervels.

De lange, starre nek van de giraf geeft verschillende problemen bij het drinken. Zo moeten ze gaan zitten of in spreidstand gaan staan, wat hun kwetsbaarder voor roofdieren maakt. Ook moet de bloeddruk extra geregeld worden wanneer hun hoofd 4 tot 5m30 meter naar beneden gaat.

In het Aziatisch gedeelte konden we de Gibbon in volle actie bewonderen.

Bij de Bonoboo’s zijn de vrouwtjes de baas, in tegenstelling tot de 4 andere grote mensapen: Chimpansees, Orang-oetans, Gorilla’s en Mensen. De gorilla’s zijn het dominantst, daar gaat een mannetje zelfs zo ver in het doden van de jongen van een vrouwtje om haar aan hem te binden.

Het was een heerlijke dag, maar ik kan niet wachten om de Zoo eens met een goed opgeleide gids te bezoeken. Want van de kinderachtige plakkaatjes alleen leert een mens niets bij. En wie is er geïnteresseerd in de stoffige Latijnse namen?

Terug thuis bij mijn eigen tijger

Na enkel haar kopje, nu ook haar pootje door het gat!

Mandje, zetel, tapijt, bed, 2 krabpalen... Madam verkiest de onderzet van de palm.

Zeena en ik hebben deze week zó-véél gedaan: een spurtparcour gebouwd (nodig: gang, 2 zetels aan begin en einde en een ledlampje), kippen gepest, babietjes in slaap gewiegd, geronkt, gevochten (Here is… the claw!) en geslapen.

Voor elke foto die geslaagd is, zijn er 10 mislukt en 100 niet getrokken. Gelukkig bestaat er zoiets als een fotografisch geheugen. Een vaak voorkomende scéne tijdens de afwas: zoezoe! ze doet het weer! – Aaargh, waar ligt mijn fototoestel? – Vluuuuug – Lap, z’is al weg – Laat het haar opnieuw doen!! En dan krijg je dus bovenstaande linkste foto: een poserende Zeena die nogmaals haar kopje samen met haar pootje door het kartonnen gat wurmt. Zie je ons er al onder staan?

In de lavabo heeft ze nog niet geslapen. Wel in de kleerkast, op de vensterbank, op de spoelbak van het wc en ook in de onderzet van onze enige grote plant. Ze duwt de plant dan gans opzij, zodat zij een banaanvormig plastieken bedje heeft om zeer gerieflijk een dutje in te doen.

Zo schattig.

De gewenning met de ouderlijke hond gaat traag. Voornamelijk omdat de hond in kwestie – heb ik het al gezegd ? – te hyper is.

Ze hebben al neus aan neus gestaan, maar hij wordt altijd te druk naar haar (en mijn) goesting, en dan grauwt ze. Gisteren was Troj in de living geraakt terwijl Zeena er flaneerde, en na een korte achtervolging deed Zeena haar SCARY CAT routine met een vleugje sproeisel. Troj hield direct meer afstand.

THAT’S MY GIRL! Go Go Go!

Troj op bezoek en weer hyper - Zeena heeft ontdekt dat hij niet kan klimmen. *nanananana, je kunt nét niet aan me aa-haan*

CRAZY DOG does things with my leg.

Boedha Zeena aanvaart het zachte kussentje om haar meditatie op de schoorsteenmantel aangenamer te maken.

Thuis had ik Zeena zo hoog mogelijk gezet; buiten het bereik van de springende, jankende, overenthousiaste pup. Ons mama vond het wel wat zielig, zo’n klein poesje op die koude steen, dus had ze er een klein schattig kussentje bijgelegd. Ik was al volop bezig over dat ze er nooit zou gaan opliggen, dat ze dat bij ons thuis niet doet, blablabla en mevrouw vlijt er zich halverwege mijn uitleg ronkend op neer. Ronkend.

Sta ik daar even mooi voor aap.

Allemaal te samen, en laten we het nooit meer vergeten:

Mama heeft altijd gelijk!

Tot volgende maand, ik vind het bloggen wel leuk.

Zaterdag met het openbaar vervoer naar mijn ouderlijk huis getrokken. Gelukkig zijn we jong en trekken we het ons niet aan om met reistas & kat, kattenbak & zak korrels en 2 laptoprugzakken te klungelen. Zeena liet het zich welgevallen zolang ze maar op haar dekentje kon liggen en er niet te hard met de mand geschud werd.

Zeena op de bus

Thuis heb ik haar supertrots voorgesteld aan de hele bende enthousiaste familieleden. Ooh wat een knappe kat – mooie staart – schattig – hoe lieeeeef! Ze was rustig, nieuwsgierig en liet zich oppakken door de kindjes. Niks zo plezant om een 2-jarige peuter te zien gieren van de pret omdat Zeena met haar speelt.

Een vriendschapsband vormen met de twee overenthousiaste honden ging niet. Ze vond die beesten veel te groot. Ze veranderde altijd in SCARY CAT als er één nietsvermoedend in haar buurt kwam (honden verwachten trouwens niet dat je met een kat op je arm rondloopt).  Later op de avond heb ik geprobeerd om ze neus aan neus te krijgen. Maar Troj werd NOG zotter en Zeena voelde zich NOG meer bedreigd en ik gaf het op toen Zeena ineens een gore geur begon te speken/sproeien. WTF?! Da stinkdieren en lieveheersbeestjes dat doen, tot daar toe, maar katten? Dat ga ik eens moeten opzoeken.

Vervolgens overnacht in een nieuwe kamer met een nieuwe kattenbak en nieuwe silicaat kattenbakkorrels. Het heeft weer een tijdje geduurd voor ze op de kattenbak ging. Mijn teergeliefde wederhelft heeft haar moeten coachen, want eerst vond ze zelfs het gevoel van die lichte, krakende korrels onder haar voetjes maar niets.

Lucas op zijn prégeboortefeest

Zondag terug naar het appartement en vervolgens in de reismand op de bagagedrager van de fiets naar het pregeboortefeestje van Lucas – een weg met veel kasseien en zanderige fietsweggetjes met veel putten. De rit heen was ze ongerust, met nu en dan wat klaaglijke miauwtjes. De rit terug heeft ze geslapen

Ik denk dat ze zich daar het meest geamusseerd heeft: vrij rondlopen in een groooote tuin. Hoewel ik me voorgenomen had om haar aan de leiband te houden, was ik het na 5 minuten al dik beu knopen te ontwarren en haar achterna te slenteren. Ze heeft rondgecrosst, vliegen gevangen, rond geslopen, in de zon gelegen, en kennis gemaakt met de kippen en huiskat. Normaal gezien slaapt ze in de namiddag, maar daar was nu geen sprake van.

Zeena mocht niet op het vliegenraam kruipen, eer ze dat doorhad hebben we er haar er 4 keer moeten afhalen. Neuzeneuze met de kip - stilletjes ongerust grauwen naar Moesh

De kippen waren geen probleem: beide partijen waren ervan overtuigd dat ze zich niet bedreigd moesten voelen en dat ze de andere ook geen schrik konden aanjagen. Een staarwedstrijd was het resultaat. Moesh, de huiskat, kwam ons ronkend tegemoet, maar Zeena heeft er bang naar gegrauwd. Geen liefde op het eerste gezicht, maar ook geen openlijke aggressie. Ze negeerden elkaar nog het liefst.

En terug thuis is ze boenk in slaap gevallen, en ik ook