Qué ?!

Ik ga ervan uit dat haar iet-wat-vreemde gedrag weinig met mijn zus te maken had, en veel meer van Troj -de hyperactieve hond- wiens geur in haar kleding zat.

Later op de avond heb ik geprobeerd om ze neus aan neus te krijgen. Maar Troj werd NOG zotter en Zeena voelde zich NOG meer bedreigd en ik gaf het op toen Zeena ineens een gore geur begon te speken/sproeien.

Ondertussen weet ik dat ze wel degelijk sterk geurende urine sproeit. Ze heeft het sindsdien niet meer gedaan, maar heeft wel geleerd dat Troj op een eerbiedige afstand blijft wanneer ze hem een mep op zijn neus geeft.

Het afgelopen weekend was een ware geduldtraining: zowel Troj als Zeena belonen als ze het aggressieve/angstige gedrag achterwege lieten en anders negeren zonder ze uit het oog te verliezen.  En mijn ouders kalm houden dat er ondertussen echt geen meubilair ging sneuvelen. Enzo.

Uiteindelijk lagen ze toch neus aan neus, en ik heb er nog bewijs van ook!

Jawel! Nog geen 15 cm tussen!!

Een onschuldig wandelingetje richting kattenbak werd door Troj geïnterpreteerd als een 'how, ze loopt weg om met mij te spelen'

Oké, ik geef toe – Zeena lag niet echt op haar gemak maar ze grauwde of gromde niet en Troj lag stil zonder zijn zenuwachtige geblaf.

Doorbraak!!

Zeena loopt al bij ons thuis rond alsof er geen hond aanwezig is, en indien wel doet ze enkel nog de SCARY CAT routine om Troj wat op een afstand te houden. Ze heeft al door dat onder kasten wegkruipen of zo hoog mogelijk springen niet echt helpt, omdat hij dan pas echt moeite begint te doen om bij haar te raken.

Ik denk wel dat ze maatjes gaan worden

Na enkel haar kopje, nu ook haar pootje door het gat!

Mandje, zetel, tapijt, bed, 2 krabpalen... Madam verkiest de onderzet van de palm.

Zeena en ik hebben deze week zó-véél gedaan: een spurtparcour gebouwd (nodig: gang, 2 zetels aan begin en einde en een ledlampje), kippen gepest, babietjes in slaap gewiegd, geronkt, gevochten (Here is… the claw!) en geslapen.

Voor elke foto die geslaagd is, zijn er 10 mislukt en 100 niet getrokken. Gelukkig bestaat er zoiets als een fotografisch geheugen. Een vaak voorkomende scéne tijdens de afwas: zoezoe! ze doet het weer! – Aaargh, waar ligt mijn fototoestel? – Vluuuuug – Lap, z’is al weg – Laat het haar opnieuw doen!! En dan krijg je dus bovenstaande linkste foto: een poserende Zeena die nogmaals haar kopje samen met haar pootje door het kartonnen gat wurmt. Zie je ons er al onder staan?

In de lavabo heeft ze nog niet geslapen. Wel in de kleerkast, op de vensterbank, op de spoelbak van het wc en ook in de onderzet van onze enige grote plant. Ze duwt de plant dan gans opzij, zodat zij een banaanvormig plastieken bedje heeft om zeer gerieflijk een dutje in te doen.

Zo schattig.

De gewenning met de ouderlijke hond gaat traag. Voornamelijk omdat de hond in kwestie – heb ik het al gezegd ? – te hyper is.

Ze hebben al neus aan neus gestaan, maar hij wordt altijd te druk naar haar (en mijn) goesting, en dan grauwt ze. Gisteren was Troj in de living geraakt terwijl Zeena er flaneerde, en na een korte achtervolging deed Zeena haar SCARY CAT routine met een vleugje sproeisel. Troj hield direct meer afstand.

THAT’S MY GIRL! Go Go Go!

Troj op bezoek en weer hyper - Zeena heeft ontdekt dat hij niet kan klimmen. *nanananana, je kunt nét niet aan me aa-haan*

CRAZY DOG does things with my leg.

Boedha Zeena aanvaart het zachte kussentje om haar meditatie op de schoorsteenmantel aangenamer te maken.

Thuis had ik Zeena zo hoog mogelijk gezet; buiten het bereik van de springende, jankende, overenthousiaste pup. Ons mama vond het wel wat zielig, zo’n klein poesje op die koude steen, dus had ze er een klein schattig kussentje bijgelegd. Ik was al volop bezig over dat ze er nooit zou gaan opliggen, dat ze dat bij ons thuis niet doet, blablabla en mevrouw vlijt er zich halverwege mijn uitleg ronkend op neer. Ronkend.

Sta ik daar even mooi voor aap.

Allemaal te samen, en laten we het nooit meer vergeten:

Mama heeft altijd gelijk!

Tot volgende maand, ik vind het bloggen wel leuk.

Zaterdag met het openbaar vervoer naar mijn ouderlijk huis getrokken. Gelukkig zijn we jong en trekken we het ons niet aan om met reistas & kat, kattenbak & zak korrels en 2 laptoprugzakken te klungelen. Zeena liet het zich welgevallen zolang ze maar op haar dekentje kon liggen en er niet te hard met de mand geschud werd.

Zeena op de bus

Thuis heb ik haar supertrots voorgesteld aan de hele bende enthousiaste familieleden. Ooh wat een knappe kat – mooie staart – schattig – hoe lieeeeef! Ze was rustig, nieuwsgierig en liet zich oppakken door de kindjes. Niks zo plezant om een 2-jarige peuter te zien gieren van de pret omdat Zeena met haar speelt.

Een vriendschapsband vormen met de twee overenthousiaste honden ging niet. Ze vond die beesten veel te groot. Ze veranderde altijd in SCARY CAT als er één nietsvermoedend in haar buurt kwam (honden verwachten trouwens niet dat je met een kat op je arm rondloopt).  Later op de avond heb ik geprobeerd om ze neus aan neus te krijgen. Maar Troj werd NOG zotter en Zeena voelde zich NOG meer bedreigd en ik gaf het op toen Zeena ineens een gore geur begon te speken/sproeien. WTF?! Da stinkdieren en lieveheersbeestjes dat doen, tot daar toe, maar katten? Dat ga ik eens moeten opzoeken.

Vervolgens overnacht in een nieuwe kamer met een nieuwe kattenbak en nieuwe silicaat kattenbakkorrels. Het heeft weer een tijdje geduurd voor ze op de kattenbak ging. Mijn teergeliefde wederhelft heeft haar moeten coachen, want eerst vond ze zelfs het gevoel van die lichte, krakende korrels onder haar voetjes maar niets.

Lucas op zijn prégeboortefeest

Zondag terug naar het appartement en vervolgens in de reismand op de bagagedrager van de fiets naar het pregeboortefeestje van Lucas – een weg met veel kasseien en zanderige fietsweggetjes met veel putten. De rit heen was ze ongerust, met nu en dan wat klaaglijke miauwtjes. De rit terug heeft ze geslapen

Ik denk dat ze zich daar het meest geamusseerd heeft: vrij rondlopen in een groooote tuin. Hoewel ik me voorgenomen had om haar aan de leiband te houden, was ik het na 5 minuten al dik beu knopen te ontwarren en haar achterna te slenteren. Ze heeft rondgecrosst, vliegen gevangen, rond geslopen, in de zon gelegen, en kennis gemaakt met de kippen en huiskat. Normaal gezien slaapt ze in de namiddag, maar daar was nu geen sprake van.

Zeena mocht niet op het vliegenraam kruipen, eer ze dat doorhad hebben we er haar er 4 keer moeten afhalen. Neuzeneuze met de kip - stilletjes ongerust grauwen naar Moesh

De kippen waren geen probleem: beide partijen waren ervan overtuigd dat ze zich niet bedreigd moesten voelen en dat ze de andere ook geen schrik konden aanjagen. Een staarwedstrijd was het resultaat. Moesh, de huiskat, kwam ons ronkend tegemoet, maar Zeena heeft er bang naar gegrauwd. Geen liefde op het eerste gezicht, maar ook geen openlijke aggressie. Ze negeerden elkaar nog het liefst.

En terug thuis is ze boenk in slaap gevallen, en ik ook

Zeker als hij ergens op bezoek is. Ze hadden al eens kunnen kennismaken bij zijn thuis, met een vliegenraam ertussen en vandaag hebben we die kennismaking verdergezet met een glazen deur als katalisator.

De onderste 2 foto’s proberen een beeld te geven van Troj zijn uitstraling (= op speed) en gevoel voor humor (gematigd veel kwijl). Hij heeft werkelijk met AL het speelgoed van Zeena gespeeld. Ze heeft het nogal berustend zitten aanschouwen, maar toen hij in de buurt van haar krabpaal kwam, was er toch sprake van lichte paniek. Zie dattem ook kan klimmen.

Nu en dan waren ze allebei 2 seconden kalm, goed voor de bovenste foto. Spijtig dat ik geen foto van haar heb wanneer ze de YOU CRAZY DOG – ME SCARY CAT routine deed. Zo’n klein katteke kan er zeer vervaarlijk uit zien, zeker als ze nog wat grauwt ook.

Toen hij weg was, heeft Zeena al haar speelgoed terug gaan merken met haar geur. Verder geen stress of ongemak.

Zalig, zo’n kat.