Al zijn er toch hindernissen die ze niet graag neemt: voorbij een parkeerplaats lopen bv. Die open ruimte kan onze agorafoob niet zomaar oversteken, in plaats daarvan blijft ze tegen de muren lopen. Van auto’s, bussen en brommers heeft ze helemaal geen schrik maar nu en dan lopen er toch mensen rond die haar gans doen verstijven: een man die naast zijn fiets loopt, een mevrouw met een ritselende rok, een jonge gast met een koptelefoon, …

Het parkje zelf is eigenlijk eerder wat appartementsgroen, een oase tussen de appartementsblokken. We kennen er ondertussen al elke struik, boom en graspol. Zeena blijft er even geïnteresseerd bij

Een bewoonster kwam overlaatst vragen hoe we haar dat toch geleerd hebben – want haar kitten van 7 weken die bleef enkel zitten wanneer haar een leiband omgedaan werd. Voor anderen die een gelijkaardige vraag hebben, is het belangrijkste toch om te weten dat het aanleren gewoon veel geduld en tijd vraagt. En wij zijn er pas bij 3 maand mee kunnen beginnen.

We hebben haar eerst laten wennen aan het harnasje (een nekbandje alleen vind ik te onveilig), gewoon in huis. Daar dan een koortje aan vast. Gaan wandelen met haar in de draagtas en haar laten wennen aan het straatlawaai. Met haar gaan ’staan’ aan de leiband in een doodlopende straat. En dan langzaam opbouwen en minder oppakken. Ik heb haar ook nooit gestraft tijdens de wandelingen. Als ze niet braaf was, nam ik haar gewoon in mijn armen (vindt ze al hatelijk genoeg). En tjah, nu en dan moet je haar gaan ontwarren uit een voortuintje.

Op de bewuste morgen was ik namelijk én alleen thuis, én om half zes wakker. Ik liet haar, zoals altijd,  op het terras om een luchtje te scheppen terwijl ik slaperig energie verzamelde voor ik aan m’n ochtendritueel begon. Om kwart na zes hoor ik haar met veel gekrabbel naar beneden vallen. De hoogte van 3 meter is voor haar geen probleem, dus ik was eerder lastig dan ongerust toen ik haar met een zwiepende staart beneden in het gras ontdekte.

5 Minuten later stond ik -aangekleed- onderaan het terras haar te zoeken. Geen Zeena te bespeuren. Een uur later had ik de buurt in een straal van 200 meter zitten doorzoeken. Niet evident in een apartementenwijk en met een appartement waar je (als mens) niet kunt omlopen. Halverwege begon het te regenen, goed voor Zeena omdat dat haar niet zal motiveren om verder van huis weg te gaan, maar wel slecht voor mijn humeur… Om half 9 had ik in de buurt posters opgehangen om voorbijgangers in te schakelen in het ontdekken waar het poezebeest zat.

Beter te vroeg dan te laat zeker? Binnen 2 uur had ik al vermist posters verspreid. Gni.

Om kwart voor 10 arriveerde mijn teergeliefde wederhelft, door me wakker gebeld om me te komen bijstaan in de zoektocht. Tijdens het parkeren van z’n auto, ontdekt hij haar bij het afvalkot aan de voorkant van het gebouw, wree nat, vuil en smerig, rustig zittend het verkeer gaandeslaand.

Hoera!

Haar watertraining kwam meteen van pas. Ik moest dringend naar het werk vertrekken en veel geduld had ik na 4 uur miserie niet meer, dus het kwam goed uit dat ze niet paniekerig of boos werd toen ik haar een express douche gaf. Ze vond het niet plezant, maar leek wel tevreden toen ze een propere vacht kon beginnen drooglikken.

Gewassen na het avontuur. Niet super happy, maar wel proper.

Moraal van het verhaal: de tapijt oplossing van de terrasballustrade is verwijderd omdat die te gemakkelijk kan los schieten. Een andere oplossing heb ik nog niet, maar het gaat er wel een worden waardoor ze er niet meer op kan. Want ‘t is niet dat ze wilt ontsnappen, ze glijdt domweg uit.

En ik vind het helemaal niet leuk om te weten dat ze ergens op straat rondloopt. Hoewel het voor de meeste mensen waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is, maakte het mij verschrikkelijk ongerust. De gevaren van het stadsverkeer, meer ervaren en misschien agressieve straatkatten, mensen met slechte bedoelingen… Op zo’n momenten gingen alle rampscenario’s door mijn hoofd. Blij dat ze terug is.

Ik vond het ook wat ambetant omdat het nog duidelijker was dat de kat met mij wandelt . Bij deze staat een extra rollesje van 10 meter op het verlanglijstje.

Gelukkig had ze dan maar twee uur stil te zitten. In haar reismand. In een zaal vol enthousiaste ouders die in stille bewondering naar de toneelopvoering van de kindjes aan ‘t kijken waren . Achteraf had toch 1 iemand haar enkel miauwtje gehoord – een beetje bewondering voor haar geduld apprecieerde z/we wel.

Eens gearriveerd op de eindbestemming was ze lichtelijk overdonderd – mijn ganse familie in 1 living komt nogal geconcentreerd over. Maar gelukkig bleken de twee katten des huizes complete watjes te zijn, zodat ze door hun achterna te zitten ( ) toch wat zelfvertrouwen verkreeg. Onze lieve Zeena, de bully op het feestje, waar gaat dat naartoe.

Verder liet ze het zich welgevallen dat ze door jan-en-alleman onder de 12 jaar opgepakt en geknuffeld werd – de rest was niet snel genoeg en miste een zekere volharding om er gebukt achterna te hollen, I suppose.

Maar de kers op de taart waren alle kleinere knaagdieren die de familie daar vervolmaken. De cavia was niet enthousiast, hoewel veilig verstopt, maar de hamster was heerlijk nieuwsgierig. Ze hebben neuzeneus gedaan en Zeena heeft zelfs besloten dichterbij te komen door bovenop de kooi te gaan staan.

Soms denk ik waarschijnlijk te positief over die kat van me, want mijn eerste reactie bij haar enthousiasme was voornamelijk oooh kijk, ze wil vriendjes worden .

Al bij al een fantastisch geslaagde uitstap – we kunnen onze kat werkelijk overal mee naartoe nemen.

• kattenbrokjes
• kattenbak met een laagje korrels
• reismand, harnasje en les
• de kartonnen doos waar ze graag in slaapt
• stuk tapijt dat dienst kan doen als krabpaal

Zeena was extreem gemakkelijk in de auto: heel de weg geslapen. Onze eerste wandeling op het strand hebben we kort gehouden – mevrouw werd extreem zenuwachtig van alle uitbundige honden. Ik kan me trouwens extreem ergeren aan al die uitwerpselen – zo’n toeristische bende kakt nogal wat bij elkaar.

Het idee is om regelmatig in het herfstweer te gaan wandelen, zodat ze in de winter niet moet binnen zitten en dat we haar geen truitje moeten beginnen aantrekken.

De aan-de-leiband-lopen training staat volledig in het teken van gewenning. Verleden week zijn we twee keer met haar gaan wandelen terwijl ze in de draagtas zat en gisteren heb ik haar nog eens twee keer een minuutje of 5 het harnasje aangedaan.

We zijn bijna een maand verder. Ze kijkt al niet meer op of om wanneer ik het harnasje aandoe. Ze springt vlot in de reismand, zelfs als we het haar niet vragen (je kunt al niet weten dat er lekkere brokjes liggen hé). De eerste keer dat ik met haar aan de les ben gaan wandelen, hebben we op drie kwartier ongeveer 10 meter afgelegt. Dat is ongeveer 5 meter in vogelvlucht.

De tweede keer ging al nét iets beter. Toen er een grote buurtkat kwam hallo zeggen, was ze nog enigszins nieuwsgierig naar. Maar de wandeling was gedaan toen er een kleine teckel haar richting uitkwam.  Ze kroop weg in een haag, de interesse van de slome hondeigenaar opwekkend. Mét de blaffende teckel bleven ze op een 5-tal meter staan gapen terwijl ik maar probeerde om haar met lieve woordjes uit de haag te krijgen. Sleuren durfde ik niet, zie dat ze zich uit het harnasje kon wurmen of dat ze gans agressief/bang zou worden. Dat zou de gewenning niet ten goede komen. Anyhoe, een mens voelt zich op zo’n momenten redelijk idioot.

Deze avond was de derde keer. Ze zette zich al klaar aan de voordeur toen ik het haar vroeg. Harnasje aan en dit keer zonder mand, énkel les naar buiten.

Het was haar/mijn dagje niet. Misschien trok ik het me teveel aan dat het zo traag ging, maar ze was heel onrustig en schrok van alles . Een half uur later waren we terug, een blokje rond waarbij ik haar voornamelijk gedragen heb, en groen meegeglimlacht met de  lacherige ‘een kat is daar toch niet voor gemaakt’ blikken van voetgangers.

We zetten morgen een stapje terug: met de tas richting bos en daar dan een kort toertje doen. Misschien kan ze zich dan meer op de uitdagingen concentreren ipv op de gevaren.

En zien minder mensen mij.