Met Zeena onder mijn arm richting zee en 4 uur en heel wat frustratie later goed aangekomen. Ik kon niet spreken van een geslaagd experiment. Er is écht geen alternatieve weg naar de Westhoek, die niet het stuk E40 tussen Brussel en Gent omvat. Ik had beter daar nog een uur in de file gestaan, want de afslag voor Aalst richting Dendermonde langs Brakel en Oudenaarde richting Kortrijk naar Veurne… Manmanman, wat een kutbaan. En als het een deftige baan was, was er file. ZELFS daar. Ahjah, want bij prachtig weer moeten de boeren immers dringend hun grote, trage landbouwmachines van het ene veld naar het andere rijden. Via die ene, deftige baan.

Aangekomen, uitgepakt en dan HOERA met Zeena richting zee. Het was werkelijk prachtig weer, maar mevrouw kan echt niet tegen de stank van alle hondige viervoeters die de duinen tot hun persoonlijke pisbak maken. En de wind in haar oortjes stoorde. Kent iemand oorbeschermers voor katten?

Het appartement herkende ze ergens wel, en het liefst van al ligt ze in de pompbak. Die heeft de perfecte inhoud.

’s Morgens zijn we opnieuw naar het strand getrokken, maar daar begon ze al na een kwartiertje luid blijk te geven van opperst ongenoegen. Ze was hier niet graag en of ik haar direct-onmiddellijk-zonder stoppen naar een betere locatie kon versleuren. Heb jij al eens op het strand een meisje met een klaaglijk miauwende kat in een zak zien wandelen – neen? De ganse populatie op het strand blijkbaar ook niet, aan hun opmerkingen te horen. Voelde me lichtjes bestaard.

Al klaag ik niet. Het is hier prachtig weer

Zeena begint vlotter te wandelen. Ik denk dat ze zeker een ganse kilometer op haar eigen pootjes gelopen heeft. In korte sprintjes. Vaak achteromkijkend alsof ze achtervolgt werd. Van de ene mogelijke verstopplaats naar de andere.

Het zelfvertrouwen komt nog wel. Hoop ik

Ze was niet al te gemotiveerd om haar pootjes nat te maken – eens tussen de duinen zag ze er de fun al wat meer van in. Graven in het zand, kauwen op het gras, staren naar de meeuwen, … Gniffel

De mooie kenmerken van de Noorse Boskat komen hier mooi uit: haar winterkraag, de pluimpjes aan de oren en natuurlijk de extreem volle staart. Ze heeft drie verschillende kleuren in haar vacht – tricolour wit, zwart en ros. Enkel vrouwtjespoezen kunnen drie kleuren hebben – genetisch bepaald.