Al zijn er toch hindernissen die ze niet graag neemt: voorbij een parkeerplaats lopen bv. Die open ruimte kan onze agorafoob niet zomaar oversteken, in plaats daarvan blijft ze tegen de muren lopen. Van auto’s, bussen en brommers heeft ze helemaal geen schrik maar nu en dan lopen er toch mensen rond die haar gans doen verstijven: een man die naast zijn fiets loopt, een mevrouw met een ritselende rok, een jonge gast met een koptelefoon, …

Het parkje zelf is eigenlijk eerder wat appartementsgroen, een oase tussen de appartementsblokken. We kennen er ondertussen al elke struik, boom en graspol. Zeena blijft er even geïnteresseerd bij

Een bewoonster kwam overlaatst vragen hoe we haar dat toch geleerd hebben – want haar kitten van 7 weken die bleef enkel zitten wanneer haar een leiband omgedaan werd. Voor anderen die een gelijkaardige vraag hebben, is het belangrijkste toch om te weten dat het aanleren gewoon veel geduld en tijd vraagt. En wij zijn er pas bij 3 maand mee kunnen beginnen.

We hebben haar eerst laten wennen aan het harnasje (een nekbandje alleen vind ik te onveilig), gewoon in huis. Daar dan een koortje aan vast. Gaan wandelen met haar in de draagtas en haar laten wennen aan het straatlawaai. Met haar gaan ’staan’ aan de leiband in een doodlopende straat. En dan langzaam opbouwen en minder oppakken. Ik heb haar ook nooit gestraft tijdens de wandelingen. Als ze niet braaf was, nam ik haar gewoon in mijn armen (vindt ze al hatelijk genoeg). En tjah, nu en dan moet je haar gaan ontwarren uit een voortuintje.

Ze was aan het nadenken wat voor kattenkwaad ze nog kon uithalen

Zeena staat er niet om bekend aanhankelijk of knuffelachtig te zijn. Verleden weekend had ze een dag bij mijn ouders gelogeerd en toen ze thuis kwam, viel het toch op dat ze al wat dichter bij ons kwam slapen én dat ze het wel heel lang toeliet dat ze gestreeld werd.

Gni! Ze miste ons dus ook, zo’n klein beetje.

Ik vond het ook wat ambetant omdat het nog duidelijker was dat de kat met mij wandelt . Bij deze staat een extra rollesje van 10 meter op het verlanglijstje.

Gelukkig had ze dan maar twee uur stil te zitten. In haar reismand. In een zaal vol enthousiaste ouders die in stille bewondering naar de toneelopvoering van de kindjes aan ‘t kijken waren . Achteraf had toch 1 iemand haar enkel miauwtje gehoord – een beetje bewondering voor haar geduld apprecieerde z/we wel.

Eens gearriveerd op de eindbestemming was ze lichtelijk overdonderd – mijn ganse familie in 1 living komt nogal geconcentreerd over. Maar gelukkig bleken de twee katten des huizes complete watjes te zijn, zodat ze door hun achterna te zitten ( ) toch wat zelfvertrouwen verkreeg. Onze lieve Zeena, de bully op het feestje, waar gaat dat naartoe.

Verder liet ze het zich welgevallen dat ze door jan-en-alleman onder de 12 jaar opgepakt en geknuffeld werd – de rest was niet snel genoeg en miste een zekere volharding om er gebukt achterna te hollen, I suppose.

Maar de kers op de taart waren alle kleinere knaagdieren die de familie daar vervolmaken. De cavia was niet enthousiast, hoewel veilig verstopt, maar de hamster was heerlijk nieuwsgierig. Ze hebben neuzeneus gedaan en Zeena heeft zelfs besloten dichterbij te komen door bovenop de kooi te gaan staan.

Soms denk ik waarschijnlijk te positief over die kat van me, want mijn eerste reactie bij haar enthousiasme was voornamelijk oooh kijk, ze wil vriendjes worden .

Al bij al een fantastisch geslaagde uitstap – we kunnen onze kat werkelijk overal mee naartoe nemen.

Dit is trouwens een compilatie van 2 foto’s waarbij ik telkens een andere kat scherpgesteld heb (je moet niet vragen hoe doodstil ze zaten). Moesh is ook verschrikkelijk moeilijk te fotograferen met dat zwarte kopje. Gelukkig kom je met beeldbewerkingssoftware al heel ver

• minder diarree of verstoppingen
• het vangen van een prooi groter dan een lieveheersbeestje
• 2m vertikaal diagonaal muurklimmen
• minder snurken

Zeena begint vlotter te wandelen. Ik denk dat ze zeker een ganse kilometer op haar eigen pootjes gelopen heeft. In korte sprintjes. Vaak achteromkijkend alsof ze achtervolgt werd. Van de ene mogelijke verstopplaats naar de andere.

Het zelfvertrouwen komt nog wel. Hoop ik

Ze was niet al te gemotiveerd om haar pootjes nat te maken – eens tussen de duinen zag ze er de fun al wat meer van in. Graven in het zand, kauwen op het gras, staren naar de meeuwen, … Gniffel

De mooie kenmerken van de Noorse Boskat komen hier mooi uit: haar winterkraag, de pluimpjes aan de oren en natuurlijk de extreem volle staart. Ze heeft drie verschillende kleuren in haar vacht – tricolour wit, zwart en ros. Enkel vrouwtjespoezen kunnen drie kleuren hebben – genetisch bepaald.

• kattenbrokjes
• kattenbak met een laagje korrels
• reismand, harnasje en les
• de kartonnen doos waar ze graag in slaapt
• stuk tapijt dat dienst kan doen als krabpaal

Zeena was extreem gemakkelijk in de auto: heel de weg geslapen. Onze eerste wandeling op het strand hebben we kort gehouden – mevrouw werd extreem zenuwachtig van alle uitbundige honden. Ik kan me trouwens extreem ergeren aan al die uitwerpselen – zo’n toeristische bende kakt nogal wat bij elkaar.