Ik wil ni!

Leve GIMP!

Mmm?

Target acquired

Op het laatste was ze serieus aan ‘t overwegen om langs de buitenmuur naar beneden te lopen om goeiedag te gaan zeggen.

We gaan het anders moeten doen. Ik weet dat je er erg op gesteld bent, maar het kan zo niet langer. Dit is mensonwaardig. Slordig. Vuil.

Binnen enkele ogenblikken stofzuig ik voor de laatste keer je speelgoed op, en vervolgens vliegt hij buiten. Ik weet het, je slaapt er héél de dag in, het moedige vetplantje als hoofdkussen gebruikend. Je gebruikt het sprietje gras als camouflage om vogeltjes te besluipen. En nu en dan vind je het HEMELS om al de grond in de bak, naar buiten te krabben. De aarde als ongevaarlijke vijand.

Maar – het is gedaan. Ik maak van mijn hart een steen. Het moet. Het is niet meer leefbaar. Het is zo percies dat er hier 20 kindjes wonen die elke dag in de zandbak spelen en hun voeten niet vegen als ze binnen komen. O-ver-al ligt aarde. Mijn wit tapijt ziet gemiddeld meer bruin dan wit. Mijn mama valt gegarandeerd flauw als ze onaangekondigd op bezoek zou komen.

Gelukkig zijn katten lichaamlijk niet in staat een pruillip te trekken.

En met een beetje geluk, is de rust voldoende om eindelijk eens die veldbloemen te laten groeien die ik erin gezaaid heb. Het idee van een plantenlounch was leuk, maar ik kan geen grond meer zien!

Met dat ik een weekendje met maten weg ben, logeert Zeena opnieuw buitenhuis. Ik denk dat ze daarom een beetje boos kijkt.

En om een beetje aan te tonen dat er andere nog coolere hooverkatten bestaan:

Al zijn er toch hindernissen die ze niet graag neemt: voorbij een parkeerplaats lopen bv. Die open ruimte kan onze agorafoob niet zomaar oversteken, in plaats daarvan blijft ze tegen de muren lopen. Van auto’s, bussen en brommers heeft ze helemaal geen schrik maar nu en dan lopen er toch mensen rond die haar gans doen verstijven: een man die naast zijn fiets loopt, een mevrouw met een ritselende rok, een jonge gast met een koptelefoon, …

Het parkje zelf is eigenlijk eerder wat appartementsgroen, een oase tussen de appartementsblokken. We kennen er ondertussen al elke struik, boom en graspol. Zeena blijft er even geïnteresseerd bij

Een bewoonster kwam overlaatst vragen hoe we haar dat toch geleerd hebben – want haar kitten van 7 weken die bleef enkel zitten wanneer haar een leiband omgedaan werd. Voor anderen die een gelijkaardige vraag hebben, is het belangrijkste toch om te weten dat het aanleren gewoon veel geduld en tijd vraagt. En wij zijn er pas bij 3 maand mee kunnen beginnen.

We hebben haar eerst laten wennen aan het harnasje (een nekbandje alleen vind ik te onveilig), gewoon in huis. Daar dan een koortje aan vast. Gaan wandelen met haar in de draagtas en haar laten wennen aan het straatlawaai. Met haar gaan ’staan’ aan de leiband in een doodlopende straat. En dan langzaam opbouwen en minder oppakken. Ik heb haar ook nooit gestraft tijdens de wandelingen. Als ze niet braaf was, nam ik haar gewoon in mijn armen (vindt ze al hatelijk genoeg). En tjah, nu en dan moet je haar gaan ontwarren uit een voortuintje.

Ze was aan het nadenken wat voor kattenkwaad ze nog kon uithalen

Zeena staat er niet om bekend aanhankelijk of knuffelachtig te zijn. Verleden weekend had ze een dag bij mijn ouders gelogeerd en toen ze thuis kwam, viel het toch op dat ze al wat dichter bij ons kwam slapen én dat ze het wel heel lang toeliet dat ze gestreeld werd.

Gni! Ze miste ons dus ook, zo’n klein beetje.